OPERESHENI KIBITI
OPERESHENI KIBITI
Sura ya 1: Kivuli Kinatanda
Kibiti ilikuwa ardhi ya kijani kisichoisha.
Kutoka juu angani, misitu yake minene ilionekana kama bahari ya miti iliyotandazwa hadi upeo wa macho. Miti mirefu ya asili ilisimama bega kwa bega, matawi yake yakikumbatiana kiasi cha kuzuia mwanga wa jua kupenya ardhini kwa urahisi.
Chini ya kivuli hicho, ardhi ilikuwa yenye rutuba ya kipekee, ikilishwa na vijito vidogo vilivyotiririka kimyakimya kuelekea Mto Rufiji.
Asubuhi za Kibiti zilikuwa na harufu ya udongo ulionyeshewa umande, magome ya miti ya asili na upepo mwanana uliotoka baharini.
Kwa miaka mingi, maisha ya wakazi wake yalifuata mdundo wa kawaida usio na hofu.
Kulipokucha, akina mama walifunga khanga zao viunoni na kuelekea mashambani wakiwa na majembe mabegani. Mashamba ya mihogo, korosho, mpunga na minazi yalikuwa uti wa mgongo wa maisha yao.
Wanaume na vijana waliondoka alfajiri kuelekea mtoni na baharini, wakisukuma mitumbwi yao huku nyavu zikiwa zimekunjwa mabegani. Watoto walikimbia uwanjani wakicheza bila wasiwasi wowote.
Usiku ulipowadia, watu walilala kwa amani.
Hakukuwa na sababu ya kufunga milango kwa kufuli kubwa.
Hakuna aliyekuwa na hofu ya kusikia mlango ukigongwa usiku wa manane.
Amani ndiyo ilikuwa ukuta wao.
Lakini hakuna amani inayodumu milele.
Wakati wakazi wa Kibiti wakiendelea na maisha yao ya kawaida, giza lilikuwa likisogea taratibu kutoka mbali.
Giza ambalo hakuna aliyeliona.
Giza ambalo hakuna aliyelitarajia.
Na giza hilo lilikuwa na jina.
Usiku mmoja, mwezi ulijificha nyuma ya mawingu mazito yaliyotanda angani.
Upepo wa bahari ulivuma kwa sauti ya ajabu kana kwamba ulikuwa ukibeba onyo kutoka mbali.
Kwenye mikoko minene iliyopakana na bahari, mitumbwi miwili mirefu ilikatiza maji kimyakimya.
Hakukuwa na mwanga.
Hakukuwa na sauti.
Injini zilikuwa zimezimwa muda mrefu kabla ya kufika ufukweni.
Mitumbwi iliteleza juu ya maji kama vivuli.
Mmoja baada ya mwingine, wanaume walishuka.
Walikuwa wamevaa magwanda meusi yaliyochakaa.
Nyuso zao zilifunikwa kwa vitambaa vyeusi huku baadhi yao wakiwa wamejipaka mkaa usoni.
Macho yao pekee ndiyo yaliyong'aa gizani.
Na macho hayo hayakuwa ya watu wa kawaida.
Yalikuwa macho ya watu waliozoea vurugu.
Walitembea kwa utulivu wa chui anayemkaribia mawindo yake.
Hakuna aliyesema neno.
Walitumia ishara za mikono pekee.
Mikononi mwao walishika bunduki za kiotomatiki zilizochakaa lakini hatari.
Baadhi zilikuwa zimefungwa vitambaa kuzuia mwanga wa chuma kuonekana gizani.
Kikundi hicho kiliongozwa na mwanaume mmoja mwenye mwili mkubwa uliotisha.
Alikuwa mrefu kuliko wote.
Kovu refu lilianzia kwenye shavu lake la kushoto na kushuka hadi kidevuni.
Kila aliyemtazama kwa mara ya kwanza alihisi kitu kisichoelezeka moyoni.
Mwanaume huyo aliitwa Jabari.
Jabari alisimama juu ya kichuguu kidogo kilichotazama kijiji cha mpakani.
Alitazama nyumba zilizolala gizani.
Alitazama minazi iliyotikiswa na upepo.
Alitazama maisha ya watu waliokuwa wamelala bila kujua kilichokuwa kinakuja.
Kisha akavuta pumzi ndefu.
Harufu ya udongo wa Kibiti iliingia puani mwake.
Tabasamu la kutisha likatanda usoni mwake.
Jabari: Hapa ndipo tutakapojenga himaya yetu.
Sauti yake ilikuwa nzito kama gurudumu la chuma lililokwaruza mwamba.
Aliwatazama watu wake.
Jabari: Watu hawa bado wanaishi kwa amani.
Jabari: Lakini amani yao imekwisha.
Hakuna aliyesema neno.
Wote walimsikiliza.
Jabari: Kuanzia leo hakutakuwa na usalama.
Jabari: Hakutakuwa na amani.
Jabari: Hakutakuwa na sheria isipokuwa yetu.
Mmoja wa watu wake alitikisa kichwa.
Jabari akaendelea.
Jabari: Tutatawala mito yao.
Jabari: Tutatawala misitu yao.
Jabari: Tutatawala biashara zao.
Jabari: Na muhimu zaidi, tutatawala hofu zao.
Maneno hayo yalifanya ukimya mzito kutanda.
Kisha akanyoosha mkono kuelekea msituni.
Jabari: Atakayepinga atakufa.
Jabari: Atakayesaliti atakufa.
Jabari: Na atakayethubutu kuinua kichwa chake dhidi yetu, tutamfanya kuwa mfano kwa wengine.
Wanaume waliomzunguka waliinua bunduki zao taratibu.
Kisha wakazigonganisha chini kwa pamoja.
Twaa!
Sauti hiyo ilisikika hafifu lakini ilitosha kuwa kiapo.
Kiapo cha damu.
Kiapo cha hofu.
Kiapo cha giza.
Jabari aligeuka na kuutazama msitu mnene wa Kibiti.
Aliuona kama ngome isiyoweza kuvunjwa.
Aliuona kama sehemu kamili ya kujificha.
Aliuona kama silaha yake kubwa zaidi.
Hakujua kuwa mbali kidogo, hatima yake ilikuwa tayari imeanza kuandikwa.
Lakini kwa usiku huo...
Kibiti ilikuwa bado imelala.
Na wakati wakazi wake wakifumba macho kwa amani, kivuli kikubwa kilikuwa kimetua rasmi juu ya ardhi yao.
Maisha yao yasingebaki kuwa yale yale tena.
Kwani huo ulikuwa mwanzo wa Operesheni Kibiti.