RIWAYA NA: FERDINATE KIBAKI

KIVULI CHA DEEP STATE

SURA YA KWANZA: KIVULI CHA MIYOMBOZA CITY

Nchi ya Liringa ilikuwa ni bustani ya Edeni iliyosahaulika duniani. Ukisimama juu ya vilele vya milima mirefu inayozunguka mji mkuu wa Miyomboza, macho yako yangevamiwa na kijani kibichi cha nyasi, mabonde yenye rutuba ya ajabu, na misitu minene iliyoficha utajiri mkubwa wa dhahabu, almasi, uranium na mafuta ghafi. Kwa upande wa Kaskazini, Liringa ilipakana na nchi ya Njombuni—nchi kavu yenye watu wenye kiu kubwa ya maendeleo na biashara. Kwa upande wa Mashariki ilikuwapo Morotani yenye misitu ya mbao za thamani, na Kusini ilikuwa nchi ya Doma yenye bandari kubwa za kihistoria. Kijiografia, Liringa ilikuwa kitovu cha baraka zote za asili barani Afrika.

Miyomboza City, mji mkuu wa nchi hiyo na chemchemi ya biashara zote, ulikuwa ni jiji lisilolala. Barabara zake zilizojengwa kwa lami ngumu zilitandika kama mishipa ya damu inayolisha uchumi wa nchi hiyo. Katika mitaa ya jiji hili, ungetana na wenyeji wa asili wa Liringa—Wabhuhu—watu wenye miili ya wastani, nyuso za tabasamu la ukarimu, na mioyo iliyojaa utu wa hali ya juu. Lakini Miyomboza haikuwa ya Wabhuhu pekee; ilikuwa ni soko la kimataifa. Wafanyabiashara kutoka Asia, wataalamu wa teknolojia kutoka Amerika, na wawekezaji wa madini kutoka Ulaya walijazana katika hoteli za kifahari za ghorofa hamsini na maghorofa marefu yanayogusa mawingu.

"Miyomboza ni mji wa asali na maziwa," walisema wageni hao kila waliposhuka kwenye uwanja wa ndege wa kimataifa wa Miyomboza.

Hata hivyo, chini ya asali hiyo tamu, kulikuwa na nyuki wakali waliokuwa wakifyunza damu na jasho la nchi hiyo bila kelele wala huruma.

✦ ✦ ✦

Katika jumba moja la kifahari lililopo pembezoni mwa fukwe za siri za Miyomboza—nyumba iliyofichwa nyuma ya kuta ndefu za mawe na ambayo haikuwahi kuonekana kwenye ramani rasmi ya jiji—wanaume watano walikuwa wamekaa kuzunguka meza kubwa ya mbao nzito ya mninga. Chumba kile kilitawaliwa na harufu ya sigara za gharama kutoka Havana na divai iliyohifadhiwa kwa zaidi ya miaka hamsini. Wanaume hawa walikuwa wamevalia suti za hariri zilizonunuliwa katika miji ya Italia.

Hawa hawakuwa wabunge, hawakuwa mawaziri, na majina yao hayakuwahi kutajwa kwenye gazeti au redio yoyote nchini Liringa. Lakini hawa ndio waliokuwa Liringa yenyewe. Walikuwa ni Kikundi cha Siri—The Deep State.

"Bei ya mafuta lazima ipande kwa asilimia kumi na tano kufikia Jumatatu ijayo," alisema mzee mmoja mwenye mvi nyingi zilizosuka vyema kichwani, anayeitwa Mzee Mwinyi, huku akivuta sigara yake taratibu na kutoa moshi uliotengeneza duara hewani.

"Lakini mheshimiwa Rais alitoa hotuba juzi na kuahidi wananchi kuwa serikali imeweka ruzuku na bei itashuka," kijana mmoja mwanasheria wa kundi hilo, Bw. Kambarage, alidokeza huku akitabasamu kwa dharau na kugonganisha glasi yake ya divai.

Mzee Mwinyi alicheka kicheko kifupi cha baridi kilichotetesha chumba chote. "Rais? Rais ni picha tu tuliyoiweka ukutani ili wananchi wawe na mahali pa kuangalia na kulalamika! Kazi yake ni kuvaa suti, kutabasamu mbele ya kamera za habari, na kupokea wageni wa kitaifa. Sisi ndio tunaoamua nani anakuwa tajiri Liringa na nani anabaki kuomba chakula barabarani. Rais atatoa tamko la kuzuia kupanda kwa bei, kisha kesho yake usiku atasaini amri ya kupandisha bei kwa siri ofisini kwetu. Atakayekaidi kwenye baraza lake la mawaziri, anajua adhabu yake. Ni kifo au kupotea bila alama!"

Kikundi hiki kilishikilia kila kiungo cha nchi. Kilidhibiti benki zote za biashara, migodi yote ya almasi, mfumo wa kodi, na hata bei ya mfuko wa unga na mahindi sokoni. Mfumo wao ulikuwa wa kikatili lakini wenye hesabu za kiakili mno:

"Usimruhusu mwananchi wa chini kuwa na nguvu ya kifedha wala muda wa kupumzika. Mtu masikini aliye na njaa hana muda wa kuwaza kuhusu haki, sheria au siasa; muda wake wote, akili yake yote na nguvu zake zote zitaishia kwenye kuwaza atakula nini kesho na atalipaje kodi ya pango."

✦ ✦ ✦

Wakati matajiri hawa wakigawana nchi kama keki ya harusi, kilomita kumi na tano kutoka katikati ya jiji hilo la kifahari, katika mtaa wa mabanda wa Ruha—mtaa uliopigwa na umaskini na harufu ya mifereji ya maji machafu—moshi mzito ulikuwa ukitoka kwenye kibanda kimoja cha bati zilizochakaa. Hapo ndipo palikuwa na kiwanda cha maisha cha familia ya mzee mmoja fundi wa pikipiki na mke wake mkulima.

Kwenye Kibanda hiki ndipo alipolelewa kijana Mwagilu. Baba yake Mwagilu, Mzee Samora, alikuwa amepiga magoti kwenye udongo, mikono yake ikiwa imetapakaa oili nyeusi ya injini za pikipiki za zamani. Mama yake Mwagilu, Bi. Zawadi, alikuwa akirudi kutoka shamba la mbogamboga, akaingia ndani huku akifuta jasho kwa pindo la kanga yake iliyofuta rangi.

"Mwagilu mwanangu," Bi. Zawadi alisema huku akimwekea mwanaye sahani ya muhogo wa kuchemsha na chai ya mdalasini. "Siku zote kumbuka, riziki ya halali ina baraka ya Mungu. Hatuna fedha za kukununulia nguo za kifahari au magari kama watoto wa viongozi wa Miyomboza, lakini tumekupa moyo wa kuogopa dhuluma na elimu ya kukutoa gerezani mwa umaskini."

Mzee Samora aliyekuwa akifuta spana yake kwa kitambaa kikuukuu aliongeza kwa sauti ya busara: "Mwanangu, elimu uliyoipata Chuo Kikuu cha Ruha ya Digrii ya Uchumi isiwe silaha ya kuwanyonya wenzako. Ufaulu wako wa kiwango cha juu (First Class) ni taa ambayo Mungu amewasha katikati ya giza la Liringa. Siku utakayopata nafasi ya kukaa kwenye meza ya maamuzi serikalini, kumbuka jasho la mama yako na mikono hii iliyosuguka kwa oili ili ulipiwe ada!"

Mwagilu alitazama mikono ya wazazi wake, macho yake yakajaa machozi ya uchungu na shauku. Alijua jinsi mama yake alivyokuwa akiinuka saa kumi za usiku kwenda kumwagilia mchicha, na jinsi baba yake alivyokuwa akilala chini ya pikipiki za watu hadi usiku wa manane ili kupata sarafu za kumtumia chuoni. Moyoni mwake, kiapo kizito kilipigwa: Atalipiza wema huu kwa kuikomboa nchi yake.

✦ ✦ ✦

Miezi sita baadaye, kutokana na ufaulu wake wa ajabu uliovunja kumbukumbu chuoni, Mwagilu aliajiriwa Wizara ya Mipango na Uchumi kama Mchumi Msaidizi wa Taifa. Siku ya kwanza kuingia kwenye jengo la Wizara lililopo katikati ya Miyomboza, alihisi ndoto zake zikitimia. Lakini furaha hiyo haikudumu.

Baada ya kukaa ofisini kwa miezi mitatu tu, Mwagilu aligundua ukweli wa kutisha. Kila mradi wa kiuchumi alioubuni kwa ajili ya kuinua wakulima na mafundi wa chini ulikuwa unakataliwa na wakubwa zake bila sababu za kitaalamu. Badala yake, aliletea mafaili yenye mikataba ya ajabu—mikataba iliyotoa msamaha wa kodi kwa makampuni ya siri na kupandisha kodi kwa wananchi wa kawaida.

"Mheshimiwa Katibu Mkuu," Mwagilu alisema siku moja akiwa amesimama mbele ya meza ya Katibu Mkuu wa Wizara, Dr. Kalalu. "Mkataba huu wa kuuza madini ya uranium ya Milima ya Liringa kwa Kampuni ya Global Mining hauna faida hata ya asilimia tano kwa taifa letu! Kitaalamu, kodi hii mpya tutakayotoza kwenye mafuta itaangamiza kabisa uchumi wa watu wa chini sokoni!"

Dr. Kalalu alishusha miwani yake, akafunga jalada lile kwa kishindo, kisha akasimama na kufunga milango yote miwili ya ofisi yake. Alimlapia Mwagilu jicho la baridi na kusema kwa sauti ya chini yenye ukali wa wembe:

"Kijana! Unadhani uko darasani Ruha unafundishwa nadharia za akina Adam Smith? Sikiliza kwa makini: Nchi hii haina wataalamu wa uchumi, ina watendaji wa maagizo! Karatasi hizi hazikutengenezwa kwenye Wizara hii, zimetoka 'Juu'—sehemu ambako hata Rais wako hawezi kuhoji. Kazi yako hapa ni kuweka saini ya kitaalamu, gonga mhuri, kisha ukachukue mshahara wako mkubwa ukaoshe oili za baba yako! Ukijaribu kufanya upelelezi au kuwa shujaa wa wananchi, mwili wako utaokotwa kwenye mifuko ya sandarusi ukiitwa chakula cha samaki katika Mto Miyomboza!"

Mwagilu alirudi kwenye meza yake akiwa anatetemeka kwa hasira na hofu. Ukweli ulikuwa umezama akilini mwake: Yeye alikuwa mchumi jina tu, kibaraka aliyewekwa kupitisha dhuluma za Kikundi cha Siri!

Usiku huo, Mwagilu hakulala. Alitembea kwa miguu kutoka ofisini hadi ufukweni mwa bahari, akitazama mawimbi yakipiga mawe. Alielewa kuwa akipambana nao waziwazi, watamua ndani ya saa 24 na maisha yataendelea kama kawaida. Ili kuwashinda maadui wenye nguvu kubwa ya fedha na silaha, alipaswa kutumia silaha kuu kuliko zote: Akili na Mbinu za Ujasusi.

Kuanzia siku iliyofuata, Mwagilu alibadilika kabisa. Alivaa kinyago cha ujinga! Alipopewa mikataba ya kinyonyaji, alitabasamu, akaweka saini kwa haraka huku akiwasifu wakubwa zake:

"Mheshimiwa Katibu Mkuu, mkataba huu ni mzuri sana! Kweli nyinyi mna maono ya mbali kwa nchi hii!"

Viongozi wa Deep State walipomchunguza kupitia majasusi wao na kuona jinsi Mwagilu alivyokuwa akipitisha mambo yao bila kipingamizi na jinsi alivyopenda fedha na starehe za ghali zilizowasilishwa kwake, walianza kumwamini kwa asilimia mia moja. Walisema kati yao: "Huyu kijana ana akili nyingi lakini ni mbwa wetu mtiifu. Tunaweza kumtumia kufanya kazi zetu zote chafu za kiuchumi."

Bila wao kujua, nyuma ya tabasamu lile la bandia la Mwagilu na saini zake, moyo wake ulikuwa unavuja jasho la maumivu makali. Kila mara alipoweka saini, alijua mama yake kule sokoni alikuwa anaongezewa mzigo wa kodi. Lakini Mwagilu alikuwa anakusanya siri zote, majina ya wajumbe wa Deep State, nambari za akaunti zao za uswisi, na ramani zao za kiuchumi—akisubiri kwa uvumilivu mkubwa siku ambayo mkombozi wa kweli atatokea!

Endelea na simulizi SOMA SURA YA PILI »

RIWAYA NA: QUEEN HAJI

KUBWA JINGA

SURA YA KWANZA: KASUKU MWENYE ULIMI WA SUMU

Hakuna mtu mtaani kwetu aliyewahi kuelewa kwa usahihi siku ambayo akili za Kibwana zilipoacha kutembea kwenye mstari ulionyooka. Lakini ikiwa ungepata fursa ya kumuuliza Mama Kibwana, Bi. Mwanahawa, huku akiwa amekaa kwenye kiti chake cha mti ukumbini, angekuambia bila kupepesa macho kuwa kila kitu kilianzia kwa ndege mmoja mjinga sana mwenye mdomo wa damu na manyoya ya kijani—kasuku aliyeitwa 'Profesa'.

Kibwana, ambaye ukubwani alipata tuzo isiyo rasmi ya kuitwa 'Kubwa Jinga' na kila aliyewahi kukutana naye, hakuzaliwa akiwa anashindia video za paka ofisini wala akiwa na uwezo wa kuoa mapacha watatu kwa siku moja. Alizaliwa akiwa mtoto wa kawaida kabisa, mwenye macho makubwa ya duara na uwezo wa ajabu wa kutazama migogoro ya wazazi wake kana kwamba anatazama katuni za wikiend.

Baba yake Kibwana, Mzee Athumani, alikuwa mtu wa maneno machache lakini yenye mikondo mingi ya chini kwa chini. Alikuwa mtaalamu wa kurudi nyumbani usiku wa manane akinukia sabuni za hoteli za kitalii, huku akiwa na visingizio vilivyopangwa kiufundi cha hali ya juu. Kwa upande mwingine, Bi. Mwanahawa hakuwa mama wa kufanywa mjinga kirahisi. Badala ya kuajiri makachero wa upelelezi wa kibinafsi au kumfuatilia mumewe usiku, aliamua kuwekeza kwenye teknolojia ya asili: Alimnunua kasuku kutoka kwa wafanyabiashara wa mipakani na kuanza kumfundisha 'kazi'.

Ushuhuda wa Shamba la Miti

Kila siku asubuhi wakati Mzee Athumani yuko kazini, Bi. Mwanahawa alikuwa akimweka Yule kasuku mbele yake na kumrudia maneno hayo hayo kwa saa mbili mfululizo: "Acha ujinga wako Athumani... Asha wa saloon anakupa nini? Nakupenda sana Mwanahawa wangu!" Kibwana akiwa na umri wa miaka saba, alikuwa akishinda pembeni akila muhogo wa kuchemsha, akitazama zoezi hilo la ajabu kati ya mama yake na ndege.

Kazi hiyo ya kisaikolojia ilizaa matunda siku ya Ijumaa mchana. Mzee Athumani alirudi nyumbani mapema kuliko kawaida akiwa amechoka, akajitupa kwenye sofa la sebule na kuanza kuvua viatu. Bi. Mwanahawa alikuwa jikoni akipika chakula. Kibwana alikuwa amekaa sakafuni akicheza na gari lake la makopo.

Mara ghafla, kutoka kwenye kona ya dirisha, kasuku Yule alianza kufanya mazoezi ya sauti. Na hakutoa sauti ya ndege, bali alitoa sauti iliyoiga kwa usahihi wa kutisha sauti ya sauti ya chini ya Mzee Athumani mwenyewe:

"Asha wangu... Yule mwanamke wa nyumbani hajui hata kujipaka wanja. Mtoto wa mjakazi atakubaliana na kila kitu, nakuletea gauni kesho!"

Mazingira ya sebule yalitulia kama eneo la tukio la ajali ya ndege. Mzee Athumani aliganda akiwa ameshikilia soksi moja mkononi, macho yakimoka kwa mshtuko. Bi. Mwanahawa alitoka jikoni akiwa ameshika mwiko uliolowa mchuzi wa samaki. Hakukua na maswali. Hakukua na haja ya kuomba maelezo. Kasuku alikuwa ameshatoa ushahidi wa kimahakama usio na shaka kabisa!

Siku hiyo, vita iliyotokea sebuleni ilihusisha vyombo vya udongo kuruka angani kama roketi, na Mzee Athumani akitimuliwa nduki huku akifukuzwa na mwiko wa moto. Lakini katikati ya machafuko hayo yote, Kibwana mdogo alibaki amekaa sakafuni, akimtazama Yule kasuku kwa heshima kubwa mno.

Ubongo mdogo wa Kibwana ulitengeneza hitimisho lake la kwanza kabisa kuhusu maisha ya ukubwani. Hakugundua kuwa baba yake alikuwa msaliti, wala hakugundua kuwa mama yake alikuwa na sumu ya wivu uliopitiliza. Hapana! Kibwana alijifunza somo moja tu la kipekee: "Ili ufanikiwe na ushikilie amani duniani, hutakiwi kutumia akili yako; unachotakiwa kufanya ni kupata kiumbe kingine cha kukufanyia kazi ngumu huku wewe ukitazama tu!"

✦ ✦ ✦

Miaka Ishirini Baadaye...

Kibwana sasa alikuwa mwanaume mzima mwenye miaka 32, mwenye vifua vipana kama mlango wa stoo na sauti nzito ya kiume, lakini mfumo wake wa kufanya maamuzi ulikuwa bado umebanwa kwenye kile chumba cha mwaka 1999 ambapo kasuku alifanya kazi ya upelelezi badala ya binadamu.

Siku hiyo, Kibwana alikuwa amesimama mbele ya jengo la ghorofa la kampuni kubwa ya Teknolojia na Mawasiliano ya CyberTech Solutions, ambapo alikuwa amefanikiwa kuajiriwa wiki moja iliyopita kama Mhandisi Mkuu wa Mifumo ya Kompyuta (Senior Systems Engineer)—kazi ambayo hakuwa na ujuzi nayo hata wa asilimia moja!

Meneja wa Rasilimali Watu alikuwa amemkabidhi kompyuta mpya ya mkononi na kumwambia: "Bwana Kibwana, tunakutegemea sana. Mfumo wetu wa usalama wa mtandao uko kwenye hatari ya kuvamiwa. Unatakiwa kuandika code mpya za kulinda hifadhidata yetu kabla ya saa kumi jioni ya leo."

Mtu mwingine yeyote mwenye akili timamu angepatwa na tumbo la kuhara au kukimbia ofisi. Lakini si Kibwana. Mvunja mzunguko huyu wa ajabu alitabasamu kwa kujiamini sana, akakaa kwenye kiti chake cha mzunguko, akavuta kikombe cha kahawa, na kukumbuka somo la Kasuku wa Mama yake.

Alifungua kompyuta yake, akaingia mtandaoni, na kutafuta Kampuni moja ndogo ya TEHAMA nchini China. Alipata mhandisi mmoja anaitwa 'Li Wei'. Kibwana alimwandikia ujumbe mfupi:

"Bwana Li Wei, mshahara wangu kwa mwezi ni Dola elfu nne. Nitakuwa nakutumia Dola elfu moja kila mwezi, ili wewe ufanye kazi zangu zote za ofisini nikiwa nimelala. Je, uko tayari?"

Mchina huyo hakusita; alikubali mkataba huo kwa furaha kubwa. Kuanzia siku hiyo, wakati wafanyakazi wenzake wakivuja jasho na kupatwa na msongo wa mawazo wa kuandika code tata za kompyuta, Kibwana alikuwa akishinda amevaa mikanda ya masikioni (headphones), akila popcorn, na kutazama video za paka wakicheza mpira kwenye YouTube siku nzima!

Wenzake walipopita karibu na meza yake na kumuona akicheka peke yake mbele ya skrini, walinong'ona kwa heshima: "Tazama mtaalamu Kibwana... Anafanya kazi ngumu mno hadi akili yake inafurahi!"

Ilikuwa ni mwanzo tu wa maisha ya mtu mzima aliyekuzwa kwa misingi ya ajabu kabisa—mtu ambaye jamii ilikuwa inajiandaa kumvika taji la ufalme wa KUBWA JINGA. But story haikuishia hapo...

SOMA SURA YA PILI »

KIVULI CHA MWAMBA

SEHEMU YA KWANZA — MWANA WA MWENYE ARDHI

SURA YA KWANZA: MTO UNAOMEZA SIRI

Upepo wa baridi kutoka Milima ya Uzungwa ulipuliza kwa kasi, ukivusha ukungu mzito uliotanda juu ya Mto Ruaha Mkuu. Mwaka huo, maji hayakuwa yakitiririka kwa utulivu; yalikuwa yakijipinda na kung'orota kama nyoka mkubwa wa mawe aliyekasirishwa. Rangi ya maji ilikuwa ya udongo mwekundu—ishara ya mvua kubwa zilizokuwa zimenyesha milimani, zikibeba matope, matawi ya miti, na siri za nchi.

Kando ya mto huo, juu ya gogo kubwa lililoloa maji, alisimama kijana mdogo. Jina lake lilikuwa Ndivani—binti aliyekuja kujulikana baadaye kama Mkwawa. Miguu yake midogo ilikuwa imezama katika tope la ufukweni, lakini macho yake hayakuwa yakitazama chini. Macho yake yote yalimwelekea mwanamke aliyekuwa amesimama mita chache mbele yake, mpakani kabisa mwa mkondo wa maji yanayotisha.

Mwanamke huyo alikuwa SeNgimba, mke wa Mtwa Munyigumba na mama mzazi wa Mkwawa. Alikuwa amejifunga kitambaa kizito cha mgolole kilicholoa maji nusu, upepo ukiipeperusha sehemu iliyobaki. Sura yake haikuwa na hofu, bali ilijaa utulivu wa kutisha—utulivu wa mtu aliyekwisha kufanya uamuzi ambao hauwezi kubadilishwa na binadamu yeyote.

"Mama!" Sauti ya kijana Mkwawa ilipasua ngoromo za maji. Alipiga hatua moja mbele, lakini matope yalimvuta nyuma. "Rudi! Maji ni mengi mno leo!"

SeNgimba aligeuka taratibu. Alimtazama mwanaye. Macho ya mama huyo yalikuwa na mchanganyiko wa huruma na mzigo mzito wa hisia ambazo kijana wa umri wa Mkwawa asingeweza kuzielewa wakati huo. Pambano la ndani la ufalme, fitina za wazee wa baraza, na tishio la damu kumwagika ndani ya nyumba ya Munyigumba vilikuwa vimefika kikomo chake. SeNgimba alijua kuwa uwepo wake ulikuwa hatari kwa maisha ya mwanaye.

"Ndivani," SeNgimba alisema. Sauti yake haikuwa ya kupiga kelele, lakini kwa muujiza fulani, ilipenya katikati ya kishindo cha Mto Ruaha na kuingia masikioni mwa kijana huyo. "Maji haya hayamezi damu ya kifalme, yanaisafisha."

"Mama, nakuomba!" Mkwawa alipiga kelele tena, akijaribu kukimbia kumfikia. Alijikwaa juu ya shina la mti na kuanguka kifudifudi kwenye udongo mwekundu. Alipoinuka, maji ya mto yalikuwa yameshamfikia mama yake kiunoni.

SeNgimba alisimama katikati ya mkondo mkali. Maji yalimrudisha nyuma na kumnyanyasa, lakini hakupiga kelele. Alinyanyasa mkono wake wa kuume, akimnyoshea kidole mwanaye aliyekuwa akitapatapa ufukweni.

"Sikiliza kwa makini, mwanangu!" SeNgimba alinena, maneno yake yakitoka kwa uzito uliochongwa kwenye jiwe. "Kiti cha utwa hakikalii kwa amri ya damu pekee! Mtoto wa chifu si yule anayekaa kwenye kiti cha enzi... ni yule anayesimama mbele ya watu wake wakati dhoruba inapokuja! Siku ukisahau watu wako, siku hiyo utakuwa umepoteza ufalme wako kabla adui hajagusa ngome yako!"

"Mama!"

Mkwawa alijirusha ndani ya maji. Baridi kali ilimchoma kama visu vya chuma. Mkondo wa Mto Ruaha ulimshika kwa nguvu na kumvuta chini. Alitapatapa, akijaribu kuogelea kumfikia mama yake, lakini nguvu za asili zilikuwa kubwa kuliko nia yake ya kitoto. Maji yalimchukua, yakimzungusha na kumgongesha kwenye mawe madogo ya mtoni.

Kabla hajazama kabisa, aliona taswira ya mwisho: SeNgimba akijiachilia kabisa katikati ya mkondo mkuu wa Ruaha. Kitambaa chake cha mgolole kilielea juu ya maji kama bendera iliyoanguka, kisha mto ukammeza. Hakukuwa na kilio, hakukuwa na kishindo kikubwa—Ruaha ilimchukua mama wa mfalme.

✦ ✦ ✦

Mkwawa aliamka ufukweni, mita mia mbili kwenda chini ya mto. Mapafu yake yalikuwa yamejaa maji ya udongo, akikohoa kwa uchungu huku akitapika maji hayo juu ya mchanga. Mwili mzima ulikuwa ukitetemeka kwa baridi na mshtuko.

Kando yake alikuwa amesimama mzee mmoja mgongo wazi, aliyeshika mkuki mrefu wa chuma. Alikuwa ni mmoja wa walinzi wa zamani wa Munyigumba aliyekuwa amemfuatilia kwa siri. Mzee huyo alikuwa akitazama mto kwa huzuni kubwa, lakini alipomgeukia Mkwawa, sura yake ilibadilika na kuwa thabiti.

"Inuka, kijana," mzee huyo alisema kwa sauti ya amri iliyochanganyika na heshima. "Mto umemchukua SeNgimba, lakini umekuacha wewe. Hujaachwa hai ili ulie kama mtoto wa kijijini. Umeachwa hai kwa sababu nchi hii inakusubiri."

Mkwawa alijinyanyasa taratibu kutoka mchangani. Alitazama mikono yake midogo iliyokuwa ikitetemeka. Maneno ya mama yake yaliendelea kuvuma akilini mwake kama mwangwi usio na mwisho: 'Mtoto wa chifu si yule anayekaa kwenye kiti... ni yule anayelinda watu wake.'

Siku hiyo, kwenye ufukwe wa Mto Ruaha, mtoto aitwaye Ndivani alikufa. Badala yake, mbegu ya Mkwawa—mwamba usiotikisika wa Uhehe—ilianza kuchipua katikati ya machozi na maji ya mto yaliyobeba siri ya kwanza ya ufalme wake.

SOMA SURA YA PILI »

Tone la Laana

Mwandishi: Evarist Mimitu

SURA YA KWANZA: MAUA YA MILIMA YA USAMBARA

Msomaji wangu, ili uweze kuelewa uzito wa machozi yatakayomwagika baadaye katika kuta hizi za mawe, ni lazima kwanza ukanyage ardhi ya baridi ya Gare, iliyopo juu kabisa katika Milima ya Usambara, mkoani Tanga, mwaka wa Bwana 1934.

Eneo hili lilikuwa kama bustani ya Edeni. Ukungu mzito wa asubuhi ulikuwa ukitanda juu ya misitu ya minazi na misonobari, huku hewa safi na ya baridi ikipuliza kwa utulivu. Katika bonde hilo la utulivu, lilimsimama jengo kubwa la mawe ya matofali mekundu—Monasteri ya Bikira Maria Imakulata.

Humo ndani, alikuwepo binti mmoja aliyekuwa na tabasamu lililoweza kuyeyusha hata moyo ulioshikwa na barafu. Jina lake aliitwa Clare.

Kabla ya kuvaa shela nyeupe na kuapa kiapo cha maisha ya utawa, Clare alikuwa binti wa Mzee Kibena, mwalimu wa kwanza wa katekisimu katika eneo lote la Lushoto. Clara alikuwa mrembo ajabu. Macho yake makubwa ya mviringo yalitazama kwa huruma, na ngozi yake ya rangi ya shaba iliteleza kama iliyopakwa mafuta ya nyonyo. Vijana wengi matajiri wa kijiji, akiwemo mtoto wa Chifu aliyekuwa na ng'ombe mamia, walipiga hodi nyumbani kwa Mzee Kibena wakimtaka Clara awe mke wao.

Lakini Clara alikuwa na msimamo mmoja tu tangu akiwa msichana mdogo wa miaka kumi na mbili: Moyo wake ulikuwa mali ya Yesu Kristo.

"Baba," Clara alimwambia Mzee Kibena siku aliyogonga miaka kumi na nane, "dunia ina mambo mengi ya kunishawishi, lakini amani yangu ninaiona katika kumtumikia Mungu. Nataka kuwa sista."

Mzee Kibena, ingawa alitamani kupata wakwe na wajukuu, alipiga magoti na kumbariki binti yake wa pekee.

✦ ✦ ✦

Siku aliyoingia monasteri kuanza mafunzo ya usista (unovisi), Clara hakuwa peke yake. Alikuwa pamoja na rafiki yake wa damu tangu utotoni, binti mmoja aliyeitwa Bernadette—au 'Berny' kama Clare alivyopenda kumwita kwa siri.

Bernadette alikuwa tofauti kabisa na Clare. Wakati Clare alikuwa tulivu, mpole na mwenye kupenda kusali masaa mengi, Bernadette alikuwa kama moto wa kifuu—mwenye mhemko, mcheshi, na aliyekuwa na uwezo wa kuchekesha hata mawe ya monasteri!

"Clare myangu," Bernadette alinong'ona siku yao ya kwanza kufika monasteri, wakiwa wamepiga magoti kwenye kanisa dogo la maombi, huku watawa wakubwa wakiwa wamefumba macho kwa umakini. "Hivi kweli tutaweza kuvumilia maisha haya? Tazama magoti yangu... tayari yameshaanza kuwa meusi kama sufuria la maharagwe kwa sababu ya kupiga magoti saa sita mchana!"

Clare alijitahidi kubana mdomo wake usicheke kwa sauti, lakini sauti ya Bernadette ilikuwa ikimvunja mbavu.

"Nyamaza Berny, Masista waandamizi watatusikia!" Clare alinong'ona huku akijaribu kutazama mbele kwa umakini.

"Sikiliza Clare," Bernadette aliendelea kunong'ona kwa sauti ya chini huku akipenyeza kipande cha mihogo ya kuchoma alichokuwa amekificha kwenye mfuko wa kanzu yake. "Mimi naingia usista kwa sababu mbili tu: Kwanza, sitaki kuolewa na wale wanaume wa kijijini kwetu wenye ndevu kama mbuzi wazee. Pili, naipenda sana hiyo shela nyeupe! Lakini masuala ya kuamka saa kumi za usiku kwenye baridi hii ya Usambara... Mungu mwenyewe anajua natumia imani ya ziada!"

Clare alishindwa kujizuia, alitoa kicheko kidogo cha chini. Mama Mkuu wa Nyumba, Sista Celina—mwanamke wa Kizungu mwenye sura iliyojaa ukali na nidhamu ya Kijerumani—aligeuka na kuwakodolea macho makali yaliyowafanya wote wawili wakaze nyuso zao papo hapo na kujifanya wako kwenye maombi mazito.

Bernadette alikuwa ndiye furaha na kichocheo cha Clare. Katika vipindi vya kazi ngumu kama kulima bustani, kuosha vyombo, au kufanya usafi wa majengo, Bernadette ndiye aliyekuwa akileta visa vya kuvunja mbavu vilivyowafanya mabinti hao wavumilie maisha magumu ya kutaabisha mwili ili kuitakasa roho.

✦ ✦ ✦

Miaka mitatu ya mafunzo ilipita kwa kasi. Clare alionekana kuwa mtawa wa mfano—mnyenyekevu, mwenye upendo kwa kila mtu, na aliyeshika sheria zote za Kanisa bila kunung'unika.

Hatimaye, siku kubwa ikawadia. Siku ya Kuweka Nadhiri za Daima.

Kanisa kuu la monasteri lilipambwa kwa maua meupe ya milimani. Harufu ya ubani ilitanda hewani. Askofu Mkuu wa Jimbo la Tanga alikuwa amesimama mbele ya altare, akiongoza Misa Takatifu. Clara—sasa akiitwa rasmi Sista Maria Clare—alikuwa amelala kifudifudi mbele ya altare, kama ishara ya kufa kwa ulimwengu na kufufuka katika maisha ya Kristo.

Alipoinuka, alivalishwa shela nyeupe kichwani na pete ya fedha kidoleni. Moyo wake ulifurika amani isiyo na kifani. Alihisi amefikia kilele cha furaha ya maisha yake.

"Mungu wangu," Sista Clare alinong'ona kwa sauti ya ndani kabisa akiwa amepiga magoti mbele ya sanamu ya Bikira Maria. "Kuanzia leo, mimi ni wako. Mwili wangu, roho yangu na maisha yangu yote ni yako. Naomba unilinde katika usafi huu hadi siku nitakapokutana nawe Mbinguni."

Pembeni yake, Bernadette—ambaye naye sasa alikuwa Sista Bernadette—alimkonyeza jicho moja kwa furaha, ingawa alikuwa akijipepea kwa kitambaa kwa sababu ya joto la mishumaa.

Kila mtu aliamini Sista Clare alikuwa malaika aliyetumwa duniani. Kila sista alimpenda, na wote waliona usafi na utakatifu ukimulika usoni pake.

Lakini hakuna hata mmoja wao—wala Sista Clare mwenyewe, wala Sista Bernadette, wala Mama Mkuu Sista Celina—aliyedhani kuwa chini ya milima hiyo ya Usambara, dhoruba nzito ilikuwa ikijikusanya.

Dhoruba ambayo ingekuja kutikisa sio tu Monasteri ya Gare, bali msingi mzima wa Kanisa Katoliki nchini Tanganyika. Na chanzo cha dhoruba hiyo, kilikuwa kikianzia katika eneo dogo sana la monasteri hiyo... eneo la banda la nguruwe!

SOMA SURA YA PILI »

TULIKUTANA TENA

UTANGULIZI

Mlio wa Kingora

TULIKUTANA TENA: Mapenzi Yaliyoshinda Karne

Mwandishi: Ivan Mahimbi

Kingora cha mwisho kilipopiga ndani ya Kituo cha SGR Dar es Salaam, watu waliongeza mwendo. Wengine walikimbia huku wakivuta mabegi yao. Wengine walikuwa wamebeba watoto, vikapu, mifuko ya nguo na hofu ya kuachwa na treni.

Lakini Maya hakusogea.

Alisimama karibu na mlango wa behewa la tatu, mikono yake ikiwa imekaza kwenye mkoba wake mdogo wa ngozi. Macho yake yalikuwa yameutazama mlango wa treni, lakini akili yake haikuwa pale. Ilikuwa mahali pasipo na jina. Mahali penye moshi mzito, kelele za chuma, na harufu ya makaa ya mawe ambayo haikupaswa kuwepo katika mwaka 2025.

Alivuta pumzi. Kifua kikagoma kupokea hewa vizuri.

“Dada, panda basi!” sauti ya mhudumu ilimwambia.

Maya alitaka kusogea, lakini miguu yake ilikuwa mizito. Ilikuwa kama ardhi imemshika. Kama reli zisizoonekana zimefunga nyayo zake chini.

Kingora kikapiga tena.

Muda ulikuwa unaisha, lakini hofu yake ilikuwa imeanza kabla hajazaliwa.

Watu wawili walimpita kwa haraka. Mwanamke mmoja akamgonga begani bila kukusudia. Mtoto mdogo akalia. Mlango wa behewa ukaanza kutoa sauti ya tahadhari.

Ndipo Maya akaona kitu ambacho hakikuwa hapo.

Kwa sekunde moja, treni ya kisasa mbele yake ilibadilika. Taa nyeupe za SGR zikazimika katika macho yake. Badala yake akaona treni ya zamani, yenye moshi mweusi, madirisha ya mbao na watu waliovaa mavazi ya karne nyingine. Akasikia mtu akipiga kelele. Akasikia chuma kikikwaruza reli. Akasikia jina ambalo hakuwahi kuitwa katika maisha haya.

“Margaret!”

Maya akageuka kwa hofu.

Hakukuwa na mtu aliyemuita.

Mlango wa treni ukaanza kufungwa.

Wakati huo huo, kijana mmoja alikuwa akikimbia kwenye jukwaa, akivuta begi lake kwa mkono mmoja na tiketi kwa mkono mwingine. Alikuwa amechelewa. Shati lake la bluu lilikuwa limetoka upande mmoja. Jasho lilikuwa limemjaa usoni. Lakini macho yake yalipomuona Maya, hatua zake zilibadilika.

Hakumjua.

Lakini kitu ndani yake kilisema alimjua.

Alifika karibu naye sekunde chache kabla mlango haujafungwa kabisa.

Kijana: “Unaogopa?”

Maya: “Sijui.”

Kijana: “Basi usifikirie sana. Shika mkono wangu.”

Maya alimtazama. Kwa muda mfupi, kelele za kituo zilipotea. Aliona macho ya kijana huyo na moyo wake ukapiga kwa namna isiyo ya kawaida. Siyo kama moyo wa mtu aliyekutana na mgeni. Ni kama moyo wa mtu aliyekumbuka kitu alichokuwa amekisahau kwa muda mrefu sana.

“Haraka!” mhudumu alipaza sauti.

Kijana yule hakusubiri jibu. Alimshika mkono.

Maya hakukataa.

Waliingia ndani ya treni kwa pamoja, na mlango ukafungwa nyuma yao kwa kishindo chepesi.

Kwa sekunde moja, mikono yao iliendelea kushikana. Hakuna aliyekuwa na ujasiri wa kuachia kwanza.

Kisha treni ikaanza kusogea.

Maya alijiegemeza ukutani, akijaribu kutuliza pumzi. Kijana yule akamwangalia, akatabasamu kidogo.

“Sijawahi kumuokoa mtu kwa namna ya kishujaa hivi,” alisema. “Nilidhani mambo haya yako kwenye movie tu.”

Maya alijikuta akicheka kwa shida. “Umeniokoa kutoka kwenye treni au umeniingiza kwenye treni?”

“Hilo tutajua tukifika Dodoma.”

Kwa mara ya kwanza tangu asubuhi, hofu yake ilipungua.

Walitembea kutafuta viti vyao. Kijana yule alitazama tiketi yake, kisha tiketi ya Maya iliyokuwa mkononi mwake kwa kutetemeka.

Alinyamaza.

“Nini?” Maya aliuliza.

Akamuonyesha.

Walikuwa siti moja.

Dirisha moja.

Safari moja.

Kama dunia ilikuwa inafanya mzaha, basi mzaha huo ulikuwa umeandikwa vizuri mno.

Kuna watu hawaji maishani mwetu kama wageni. Huja kama kumbukumbu iliyochelewa kurudi.

Walikaa. Treni iliendelea kukata upepo kuelekea Dodoma. Nje, majengo ya Dar es Salaam yalianza kurudi nyuma taratibu. Ndani, Maya alishika mkoba wake, bado akihisi baridi kwenye vidole.

Kijana yule akamwangalia.

“Mimi naitwa Jaden.”

Maya akasita kidogo kabla hajajibu.

“Maya.”

Jaden alirudia jina hilo kwa sauti ya chini. “Maya.”

Kwa namna isiyoelezeka, jina hilo lilionekana kumgusa mahali fulani ndani yake. Si kwa sababu lilikuwa zuri tu. Bali kwa sababu lilionekana kama jina lililokuwa limevaa nguo mpya juu ya jina la zamani.

Baada ya dakika chache, mhudumu alipita. Watu walianza kutulia. Wengine wakatoa simu. Wengine wakafungua vitafunwa. Safari ikawa ya kawaida kwa kila mtu.

Isipokuwa kwa Maya.

Kwa sababu kila alipoangalia dirishani, aliona moshi ambao haukuwepo.

Na kila Jaden alipocheka, ndani yake kulisikika sauti ya mwanaume mwingine, kutoka mbali sana, ikisema:

“Usiogope, Margaret. Niko hapa.”

Maya alifumba macho.

Hakumjua Margaret.

Hakujua kwa nini jina hilo lilimtikisa.

Hakujua kwa nini harufu ya makaa ya mawe ilijaa puani mwake ndani ya treni ya kisasa.

Hakujua kwa nini kijana aliyekaa pembeni yake alionekana kama mtu ambaye roho yake ilikuwa imemsubiri kwa miaka mingi.

Lakini treni ilipozidi kwenda mbele, kitu ndani yake kilijua jambo moja.

Safari hii haikuwa inaanzia Dar es Salaam.

Ilikuwa imeanzia mahali fulani mbali zaidi.

Zaidi ya mipaka.

Zaidi ya maisha haya.

Zaidi ya karne mbili zilizopita.

← RUDI KWENYE KITABU SOMA SURA YA KWANZA →

Tulikutana Tena — Mapenzi Yaliyoshinda Karne | Mwandishi: Ivan Mahimbi | Maarifa360

TENDA YA DAMU

SURA YA 1

Ofisi ya Kukodiwa kwa Saa

TENDA YA DAMU: Vijana Watatu, Kampuni Moja, Mfumo Mmoja Mgumu

Mwandishi: Ivan Mahimbi

Saa tatu asubuhi, jua la Dar es Salaam lilikuwa limeanza kuchoma kama mtu mwenye hasira na deni. Kwenye jengo moja la zamani karibu na Posta, ghorofa ya tatu, kulikuwa na ofisi ndogo iliyokuwa na meza moja, viti vitatu, feni inayolalamika, na pazia lililochoka kuliko ndoto za watu wengi waliowahi kukaa humo.

Hiyo ndiyo ilikuwa ofisi ya kwanza ya kampuni yao.

Si ofisi yao kwa kumiliki. Walikuwa wameikodi kwa saa tatu tu. Kuanzia saa tatu mpaka saa sita mchana. Baada ya hapo, ofisi hiyo ingekabidhiwa kwa wakala wa bima ambaye naye alikuwa anakodi mpaka saa tisa, kisha jioni ingepewa mtu wa kusajili vikundi vya mikopo.

Jina la kampuni yao lilikuwa NovaBridge Solutions Limited. Jina lilikuwa kubwa kuliko mtaji wao. Kwenye akaunti walikuwa na shilingi elfu sitini na tano tu. Laptop walikuwa nayo moja. Charger yake ilikuwa inahitaji kubanwa kwa kidole ili ichaji. Lakini ndoto zao zilikuwa kubwa kiasi cha kutosha kuwakosesha usingizi.

Adam: “Leo tunaanza rasmi.”

Musa: “Rasmi kivipi wakati ofisi ni ya saa tatu?”

Zawadi: “Kampuni nyingi kubwa zilianza kwenye gereji. Sisi tumeanza kwenye ofisi ya kukodiwa. Hiyo ni hatua kubwa.”

Musa: “Tofauti ni kwamba gereji haikufukuzi saa sita.”

Adam alicheka kidogo, lakini ndani yake hakuwa na kicheko. Alikuwa na njaa ya mafanikio. Akiwa ameshika faili jekundu lenye nyaraka za usajili, alilitazama kama mtu anayeshika hati ya vita.

Zawadi alikuwa amevaa shati jeupe na suruali nyeusi. Alikuwa ndiye mwenye uwezo wa kuzungumza na kumfanya mtu aamini hata kama bidhaa haijakamilika bado. Musa alikuwa kimya, ameinama kwenye laptop, akijaribu kuunda profile ya kampuni kwa kutumia internet ya simu iliyokuwa inakata kila baada ya dakika mbili.

Kampuni Bila Historia

“Tatizo letu kubwa si pesa,” Zawadi alisema huku akipanga karatasi mezani. “Tatizo letu ni kwamba hakuna anayetuamini.”

Adam akatikisa kichwa. “Tenda za serikali na mashirika makubwa zinataka uzoefu. Lakini uzoefu unapatikanaje kama hakuna anayekupa kazi ya kwanza?”

Musa akainua kichwa. “Ni kama kuomba kazi halafu unaambiwa lazima uwe na uzoefu wa miaka mitano. Sasa hiyo miaka mitano utaipata wapi kama kila mtu anakukataa?”

Ukimya ukapita. Feni ikaendelea kulalamika juu yao.

Walikuwa wameamua kuingia kwenye biashara ya kutoa huduma za mifumo ya kidigitali, ukusanyaji wa data, matangazo, na usimamizi wa miradi midogo ya taasisi. Walijua kazi. Walikuwa wasomi. Walikuwa na uwezo. Lakini sokoni uwezo peke yake haukuwa tiketi. Kulikuwa na kampuni kubwa zenye majina, magari, ofisi za vioo, watu ndani ya bodi, na historia ndefu ya kushinda hata kabla ya tenda kutangazwa.

“Wakati mwingine biashara haikushindi kwa sababu hujui kazi. Inakushinda kwa sababu mfumo haujakutengenezea mlango wa kuingilia.”

Tenda ya Kwanza

Siku hiyo walikuwa wameona tangazo la tenda kutoka shirika moja la umma. Lilihitaji kampuni ya kufanya utafiti wa kidigitali kuhusu changamoto za huduma kwa wananchi katika mikoa mitano. Kazi ilikuwa ndogo kwa kampuni kubwa, lakini kubwa sana kwao.

Thamani yake ilikuwa shilingi milioni sabini na tano.

Kwa NovaBridge, hiyo haikuwa tenda tu. Ilikuwa mlango. Ilikuwa jina. Ilikuwa tiketi ya kuingia kwenye soko ambalo lilikuwa limefungwa kwa watu wenye viatu vya bei ndogo.

Zawadi alisoma masharti kwa sauti. “Wanataka uzoefu wa kazi tatu zilizofanana, audited accounts, barua ya benki, timu ya wataalamu, na vifaa.”

Musa akacheka kwa uchungu. “Sisi tuna laptop moja na meza ya kuazima. Hata feni si yetu.”

Adam akasimama. Alitembea mpaka dirishani na kutazama barabara. Magari yalikuwa yanapita. Watu walikuwa wanatembea kwa haraka. Kila mtu Dar es Salaam alikuwa anatafuta kitu: nauli, ajira, mteja, nafasi, au bahati.

“Hatutaweza kushindana nao kwa ukubwa,” Adam alisema. “Tutashindana nao kwa akili.”

Mbinu ya Kwanza: Kujua Maumivu Kabla ya Tenda

Zawadi aligeuka haraka. “Unamaanisha nini?”

Adam akarudi mezani. “Kampuni kubwa zitaandika proposal nzuri. Zitaweka CV, picha za miradi, na maneno makubwa. Lakini sisi tunaweza kufanya kitu kimoja kabla yao.”

“Kipi?” Musa akauliza.

“Tujue tatizo halisi kabla hatujaandika suluhisho.”

Walianza siku hiyo hiyo. Hawakuwa na fedha za kufanya utafiti mkubwa, lakini walikuwa na simu, internet, na muda. Zawadi alipiga simu kwa watu aliowajua kwenye mikoa tofauti. Musa alitengeneza Google Form rahisi. Adam aliingia kwenye mitandao ya kijamii na kusoma malalamiko ya wananchi kuhusu huduma za shirika hilo.

Ndani ya masaa matatu, walikuwa wamekusanya malalamiko sabini na mbili, ushahidi wa screenshots, maeneo yenye changamoto, na mifano ya huduma zinazochelewa. Hawakuwa na ofisi tena, kwa sababu muda wao ulikuwa umeisha. Walihamia kwenye mgahawa mdogo chini ya jengo, wakanunua chai mbili na chapati moja wakagawana watatu.

Musa: “Hii si kampuni. Hii ni kikundi cha njaa chenye registration number.”

Zawadi: “Kama njaa inatoa mawazo hivi, basi tusile mpaka tushinde.”

Adam: “Msijali. Siku tukipata tenda, tutakula mpaka waiter atuchukie.”

Walicheka, lakini macho yao yalibaki kwenye kazi.

Profile ya Kampuni Iliyotengenezwa Usiku

Usiku huo, Musa hakulala. Alitengeneza company profile yenye kurasa kumi na mbili. Hakudanganya kwamba wana miradi mikubwa. Badala yake aliandika walichoweza kufanya, namna watakavyofanya, zana watakazotumia, na mpango wa kazi kwa siku thelathini.

Zawadi aliandika executive summary iliyokuwa na nguvu. Hakuanza kwa kusifia kampuni yao. Alianza kwa kueleza maumivu ya mteja.

“Changamoto ya shirika si kukosa data. Changamoto ni kukosa data inayoweza kugeuzwa maamuzi ndani ya muda mfupi.”

Adam aliposoma sentensi hiyo, alimtazama Zawadi na kusema, “Hii ndiyo risasi yetu ya kwanza.”

Proposal yao haikuwa na mbwembwe nyingi. Haikuwa na picha za ofisi ya kifahari. Haikuwa na magari ya kampuni. Lakini ilikuwa na kitu ambacho proposal nyingi hazikuwa nacho: ilionyesha kuwa wameelewa tatizo.

Mbinu ya biashara iliyojificha ndani ya simulizi: Mteja mkubwa havutiwi tu na kampuni inayojisifu. Anavutwa na kampuni inayoweza kueleza maumivu yake kwa usahihi kuliko yeye mwenyewe. Ukielewa tatizo vizuri, proposal yako huanza kuonekana kama suluhisho kabla hata hujaweka bei.

Soko la Wenye Majina Makubwa

Siku iliyofuata walikwenda kwenye kikao cha ufafanuzi. Ukumbi ulikuwa umejaa wawakilishi wa kampuni mbalimbali. Wengine walivaa suti kali, wengine walikuwa na laptop mpya, wengine walikuwa na madereva waliowasubiri nje.

NovaBridge waliingia watatu. Adam akiwa na faili. Zawadi akiwa na daftari. Musa akiwa na laptop iliyofungwa mkanda mdogo kwenye sehemu ya hinge.

Mwanaume mmoja mwenye tumbo la heshima aliwatazama na kutabasamu kwa dharau.

Mwanaume: “Nyie pia mmechukua documents?”

Adam: “Ndiyo.”

Mwanaume: “Hii kazi si ya internship.”

Zawadi: “Tunajua. Ndiyo maana hatujaja kuomba internship.”

Musa alijifanya hajacheka, lakini bega lake lilimsaliti.

Kikao kilianza. Maafisa walieleza malengo ya kazi. Kampuni kubwa ziliuliza maswali ya kawaida kuhusu malipo, muda, na nyaraka. Adam akasubiri. Mwisho akaomba kuuliza.

“Je, shirika linahitaji ripoti ya mwisho tu, au linahitaji dashboard itakayosaidia kuona malalamiko kwa eneo, aina ya huduma, na muda wa kushughulikia?”

Ukumbi ulitulia.

Afisa mmoja aliyekuwa mbele aliinua macho. “Unaweza kufafanua?”

Adam akatoa karatasi yao ya awali. Akaeleza kwa dakika tatu tu. Alionyesha kuwa wananchi hawalalamiki kwa namna moja; kuna maeneo yenye tatizo la kuchelewa, mengine mawasiliano, mengine uwazi wa taarifa. Akasema ripoti bila dashboard itakuwa kama kupima homa bila thermometer.

Kampuni kubwa zilianza kuwaangalia tofauti.

“Ukifika sokoni bila mtaji, usiende kuuza ukubwa. Uza uelewa.”

Dakika za Mwisho

Siku ya mwisho ya kuwasilisha zabuni ilipofika, mvua kubwa ilinyesha Dar es Salaam. Barabara zilijaa maji. Daladala zilikwama. Bodaboda zilipanda bei kana kwamba zinauza hisa za kampuni.

NovaBridge walikuwa wameprint nyaraka zao kwa mkopo kwenye stationery ya rafiki wa Zawadi. Walikuwa wamekosa fedha ya kufunga proposal vizuri. Mwisho Musa alitumia cover ya zamani, akaondoa maandishi ya ndani, akaweka yao.

Walifika kwenye ofisi dakika kumi kabla ya muda kufungwa.

Mlinzi aliwatazama. “Mnakwenda wapi?”

“Kuwasilisha zabuni,” Adam alisema.

Mlinzi akaangalia viatu vyao vilivyojaa matope. Akasema, “Nyie?”

Zawadi akajibu, “Ndiyo. Hata matope yakifika mbele ya fursa, bado yanaitwa juhudi.”

Walipanda ngazi kwa haraka. Lift ilikuwa haifanyi kazi. Walifika mapokezi wakiwa wanapumua kwa shida. Saa ilikuwa imebaki dakika tatu.

Adam aliweka bahasha mezani.

Mpokezi akagonga muhuri.

IMEPokelewa.

Kwa sekunde chache, hakuna aliyesema kitu. Ilikuwa ni karatasi tu, lakini kwao ilikuwa ni kama wameweka damu yao juu ya meza ya mfumo.

Mwisho wa Sura ya Kwanza

Walipotoka nje, mvua ilikuwa imepungua. Jiji lilikuwa bado lina kelele zake. Magari, watu, matangazo, honi, biashara, haraka. Hakuna aliyejua kwamba vijana watatu waliokuwa wamesimama pembezoni mwa barabara walikuwa wameanza vita yao ya kwanza.

Musa aliangalia laptop yake iliyolowa kidogo kwenye begi. “Kama hii laptop ikifa, kampuni imefilisika.”

Zawadi akasema, “Haitakufa. Maskini huwa hawafi mapema. Wanacheleweshwa ili wateseke kwanza.”

Adam hakusema kitu. Alitazama jengo walilotoka, kisha akasema kwa sauti ya chini:

“Hii si tenda ya kawaida. Hii ni njia yetu ya kuingia kwenye chumba ambacho hawakutaka vijana kama sisi waingie.”

Wote watatu wakatembea kuelekea kituoni, wakiwa hawana gari, hawana ofisi ya kudumu, hawana uhakika wa kesho.

Lakini walikuwa na kitu kimoja ambacho kampuni nyingi kubwa zilikuwa zimepoteza.

Njaa ya kuthibitisha.

Na wakati mwingine, mtu asiye na kitu cha kupoteza huwa hatari kuliko mwenye kila kitu cha kulinda.

← RUDI KWENYE KITABU SOMA SURA YA PILI →

Tenda ya Damu — Mwandishi: Ivan Mahimbi | Maarifa360

Hadithi

OPERESHENI KIBITI

Sura ya 1: Kivuli Kinatanda

Kibiti ilikuwa ardhi ya kijani kisichoisha.

Kutoka juu angani, misitu yake minene ilionekana kama bahari ya miti iliyotandazwa hadi upeo wa macho. Miti mirefu ya asili ilisimama bega kwa bega, matawi yake yakikumbatiana kiasi cha kuzuia mwanga wa jua kupenya ardhini kwa urahisi.

Chini ya kivuli hicho, ardhi ilikuwa yenye rutuba ya kipekee, ikilishwa na vijito vidogo vilivyotiririka kimyakimya kuelekea Mto Rufiji.

Asubuhi za Kibiti zilikuwa na harufu ya udongo ulionyeshewa umande, magome ya miti ya asili na upepo mwanana uliotoka baharini.

Kwa miaka mingi, maisha ya wakazi wake yalifuata mdundo wa kawaida usio na hofu.

Kulipokucha, akina mama walifunga khanga zao viunoni na kuelekea mashambani wakiwa na majembe mabegani. Mashamba ya mihogo, korosho, mpunga na minazi yalikuwa uti wa mgongo wa maisha yao.

Wanaume na vijana waliondoka alfajiri kuelekea mtoni na baharini, wakisukuma mitumbwi yao huku nyavu zikiwa zimekunjwa mabegani. Watoto walikimbia uwanjani wakicheza bila wasiwasi wowote.

Usiku ulipowadia, watu walilala kwa amani.

Hakukuwa na sababu ya kufunga milango kwa kufuli kubwa.

Hakuna aliyekuwa na hofu ya kusikia mlango ukigongwa usiku wa manane.

Amani ndiyo ilikuwa ukuta wao.

Lakini hakuna amani inayodumu milele.

Wakati wakazi wa Kibiti wakiendelea na maisha yao ya kawaida, giza lilikuwa likisogea taratibu kutoka mbali.

Giza ambalo hakuna aliyeliona.

Giza ambalo hakuna aliyelitarajia.

Na giza hilo lilikuwa na jina.

Usiku mmoja, mwezi ulijificha nyuma ya mawingu mazito yaliyotanda angani.

Upepo wa bahari ulivuma kwa sauti ya ajabu kana kwamba ulikuwa ukibeba onyo kutoka mbali.

Kwenye mikoko minene iliyopakana na bahari, mitumbwi miwili mirefu ilikatiza maji kimyakimya.

Hakukuwa na mwanga.

Hakukuwa na sauti.

Injini zilikuwa zimezimwa muda mrefu kabla ya kufika ufukweni.

Mitumbwi iliteleza juu ya maji kama vivuli.

Mmoja baada ya mwingine, wanaume walishuka.

Walikuwa wamevaa magwanda meusi yaliyochakaa.

Nyuso zao zilifunikwa kwa vitambaa vyeusi huku baadhi yao wakiwa wamejipaka mkaa usoni.

Macho yao pekee ndiyo yaliyong'aa gizani.

Na macho hayo hayakuwa ya watu wa kawaida.

Yalikuwa macho ya watu waliozoea vurugu.

Walitembea kwa utulivu wa chui anayemkaribia mawindo yake.

Hakuna aliyesema neno.

Walitumia ishara za mikono pekee.

Mikononi mwao walishika bunduki za kiotomatiki zilizochakaa lakini hatari.

Baadhi zilikuwa zimefungwa vitambaa kuzuia mwanga wa chuma kuonekana gizani.

Kikundi hicho kiliongozwa na mwanaume mmoja mwenye mwili mkubwa uliotisha.

Alikuwa mrefu kuliko wote.

Kovu refu lilianzia kwenye shavu lake la kushoto na kushuka hadi kidevuni.

Kila aliyemtazama kwa mara ya kwanza alihisi kitu kisichoelezeka moyoni.

Mwanaume huyo aliitwa Jabari.

Jabari alisimama juu ya kichuguu kidogo kilichotazama kijiji cha mpakani.

Alitazama nyumba zilizolala gizani.

Alitazama minazi iliyotikiswa na upepo.

Alitazama maisha ya watu waliokuwa wamelala bila kujua kilichokuwa kinakuja.

Kisha akavuta pumzi ndefu.

Harufu ya udongo wa Kibiti iliingia puani mwake.

Tabasamu la kutisha likatanda usoni mwake.

Jabari: Hapa ndipo tutakapojenga himaya yetu.

Sauti yake ilikuwa nzito kama gurudumu la chuma lililokwaruza mwamba.

Aliwatazama watu wake.

Jabari: Watu hawa bado wanaishi kwa amani.

Jabari: Lakini amani yao imekwisha.

Hakuna aliyesema neno.

Wote walimsikiliza.

Jabari: Kuanzia leo hakutakuwa na usalama.

Jabari: Hakutakuwa na amani.

Jabari: Hakutakuwa na sheria isipokuwa yetu.

Mmoja wa watu wake alitikisa kichwa.

Jabari akaendelea.

Jabari: Tutatawala mito yao.

Jabari: Tutatawala misitu yao.

Jabari: Tutatawala biashara zao.

Jabari: Na muhimu zaidi, tutatawala hofu zao.

Maneno hayo yalifanya ukimya mzito kutanda.

Kisha akanyoosha mkono kuelekea msituni.

Jabari: Atakayepinga atakufa.

Jabari: Atakayesaliti atakufa.

Jabari: Na atakayethubutu kuinua kichwa chake dhidi yetu, tutamfanya kuwa mfano kwa wengine.

Wanaume waliomzunguka waliinua bunduki zao taratibu.

Kisha wakazigonganisha chini kwa pamoja.

Twaa!

Sauti hiyo ilisikika hafifu lakini ilitosha kuwa kiapo.

Kiapo cha damu.

Kiapo cha hofu.

Kiapo cha giza.

Jabari aligeuka na kuutazama msitu mnene wa Kibiti.

Aliuona kama ngome isiyoweza kuvunjwa.

Aliuona kama sehemu kamili ya kujificha.

Aliuona kama silaha yake kubwa zaidi.

Hakujua kuwa mbali kidogo, hatima yake ilikuwa tayari imeanza kuandikwa.

Lakini kwa usiku huo...

Kibiti ilikuwa bado imelala.

Na wakati wakazi wake wakifumba macho kwa amani, kivuli kikubwa kilikuwa kimetua rasmi juu ya ardhi yao.

Maisha yao yasingebaki kuwa yale yale tena.

Kwani huo ulikuwa mwanzo wa Operesheni Kibiti.

ITAENDELEA...

Sura ya pili itaendelea kufichua hatari inayokuja Kibiti.

Soma Sura ya 2

VITUKO VYA KIAZI

KIAZI

Sehemu ya 1: Shati na Kaptura Mbichi

Kiazi Hataki Shule

Kulikuwa na kijana mmoja wa miaka kumi na nne aliyeitwa Kiazi. Jina hilo hakupewa na wazazi wake. Alilipata mtaani kwa sababu alikuwa na tabia ya kutumia ujanja mwingi kwenye mambo madogo, lakini mwisho wa siku ujanja wake ulimrudia mwenyewe.

Kiazi alikuwa akiishi na bibi yake. Bibi alikuwa mpole, mwenye huruma, lakini akili yake ilikuwa kali kuliko pilipili ya kusaga. Ukimdanganya mara moja, mara ya pili anakusubiri kwenye kona.

Siku moja asubuhi, Kiazi aliamka mapema sana. Si kwa sababu alipenda shule. Alikuwa ameamka kupanga mpango wa kutokwenda shule.

“Nikisema ninaumwa, bibi atanipa dawa. Nikisema nimechoka, atanipa uji mwingi. Leo lazima nitafute sababu ambayo hata bibi hawezi kuikataa.”

Akiwa anawaza, macho yake yakatua kwenye kaptura yake ya shule. Akatabasamu kama mtu aliyepata jibu la mtihani kabla ya kuingia darasani.

Akaichukua kaptura na Shati, akaenda nayo kwenye ndoo ya maji, akailoweka kabisa. Kisha akaivaa ikiwa bado inachuruzika maji.

Bibi Aingia Mtegoni

Kiazi akaanza kutembea kuelekea jikoni. Kila hatua ilikuwa inatoa sauti: chwaa… chwaa… chwaa…

Bibi alikuwa anachochea uji. Aliposikia maji sakafuni, akageuka kwa haraka.

Bibi: “Mjukuu wangu! Mbona umevaa kaptura mbichi?”

Kiazi: “Bibi hali ya hewa haikuwa nzuri jana. Nilifua lakini haikukauka. Hakuna shida, mbona inavalika tu.”

Bibi akamwangalia vizuri. Kaptura ilikuwa imemkaa kama mtu aliyekaa kwenye beseni.

Bibi: “Hapana, huendi shule na nguo mbichi. Utaumwa.”

Kiazi: “Bibi usinizuie. Elimu ni muhimu. Mimi lazima niende shule.”

Alisema hivyo huku akitembea kuelekea mlangoni polepole sana, akitamani bibi amzuie kwa nguvu.

Moyoni alisema: “Nizuie bibi… nizuie kabisa… leo shule sitaki hata kuiona.”

Bibi akamshika mkono. Kiazi akaanza kulia kilio cha kiufundi.

“Basi bibi… ngoja nibaki tu… ingawa nilitamani sana kwenda shule.”

Bibi akamhurumia. Akampa uji akae karibu na jiko apate joto. Kiazi akanywa uji kwa raha mpaka akauliza:

“Bibi, kwa kuwa leo nimekosa shule kwa sababu ya kaptura na Shati, si vizuri nipate na chapati mbili ili moyo wangu usiumie sana?”

Hapo bibi akajua kuna mchezo.

Mtego Warudi Kwa Kiazi

Bibi hakubishana naye. Aliingia chumbani, akarudi na kitenge kikubwa.

Bibi: “Kwa kuwa hutaki kuumwa, vaa hiki kitenge. Leo utakaa nyumbani ukinisaidia kazi.”

Kiazi: “Kazi gani tena bibi?”

Bibi: “Kwanza utaosha vyombo. Pili utafagia uwanja. Tatu utachambua maharage. Ukimaliza, utaandika mara mia moja: Sitamdanganya bibi kwa kaptura mbichi.”

Kiazi akameza mate. Mpango wa kupumzika ukageuka kuwa kazi ya siku nzima.

Kiazi Aumbuka Mtaani

Baadaye Kiazi alitoka nje kufagia akiwa amevaa kitenge. Watoto wa mtaa walipomwona, wakaanza kucheka.

“Eeeh Kiazi! Leo umehamia darasa la nyumbani?”

Kiazi akajifanya hajali.

“Nyie hamjui. Hii ni sare mpya ya masomo ya vitendo.”

Lakini moyoni alijua kabisa kuwa amejifunga mwenyewe. Alikwepa shule, lakini akakutana na kazi ngumu kuliko hesabu.

Siku hiyo Kiazi alijifunza jambo moja: wakati mwingine ukikimbia darasa, unaweza kuishia kusoma maisha kwa viboko vya kazi.

Soma Kisa Kinachofuata

Kiazi anakuja na ujanja mpya wa kukwepa shule. Safari hii anajipaka dawa ya meno usoni na kudai amepata “ugonjwa wa kusoma sana”.

SOMA KISA KINACHOFUATA →

Hadithi

VIFURUSHI SABA

Hadithi ya kusisimua kutoka Maarifa360.

Jua lilikuwa linaelekea kuzama taratibu, likiacha mwanga wa dhahabu juu ya mji mzuri uliopambwa na nyumba za kisasa na bustani zilizotunzwa vizuri.

Barabarani alionekana msichana mmoja mrembo aitwaye Faraja akitembea kwa haraka. Masikioni alikuwa amevaa earphone huku kichwa chake kikitikisika taratibu kufuata mdundo wa wimbo aliokuwa akisikiliza.

Watu walikuwa wakipishana naye lakini hakuwajali. Mawazo yake yalikuwa mbali.

Upande wa pili wa barabara, mwanamke mmoja alimwangalia kwa jicho la husuda. Alimtazama kuanzia kichwani mpaka miguuni kisha akageuza uso wake kwa hasira.

Ghafla...

Sauti ya ajabu ilisikika mbele yake.

Sauti: Kwaaaah!

Faraja alishtuka na kusimama kwa sekunde chache.

Aligeuka kushoto na kulia.

Hakukuwa na mtu.

Alitikisa kichwa na kuendelea kutembea.

Dakika chache baadaye alifika kwenye nyumba ndogo ya kupanga. Alitoa funguo mfukoni, akafungua mlango na kuingia ndani.

Ndani kulikuwa kimya.

Kimya cha upweke.

Alivua viatu haraka, akatupa mkoba wake mkubwa kwenye kona ya chumba kisha akajitupa kitandani kwa uchovu.

Masikioni bado alikuwa amevaa earphone.

Mkono mmoja ulikuwa umeshika simu huku mwingine ukipiga piga kitandani kufuata mdundo wa muziki.

Kwa muda mfupi alionekana kusahau shida zote za maisha.

Lakini...

Ghafla sauti ya mtu ilisikika nje.

Tuma: Dadaaa! Dadaaa!

Faraja hakusikia.

Sauti ikaongezeka.

Tuma: Dadaaaa!

Bado hakusikia.

Nje ya mlango, kijana mdogo mwenye umri wa miaka kumi na miwili alikuwa akipiga kelele huku machozi yakimtoka.

Tuma: We dada! Funguaaaa!

Alijilaza juu ya mlango huku akilia kwa uchungu.

Dakika chache baadaye Faraja alisimama kwa uvivu, akaondoa earphone moja sikioni.

Faraja: Mbona kuna kelele?

Alisogea hadi mlangoni na kuufungua.

Puuuu!

Tuma aliangukia ndani kama gunia la mahindi.

Miguu yake ikapaa juu huku uso wake ukigonga sakafu.

Faraja alibaki amesimama akimwangalia.

Faraja: Hivi wewe ni kaka wa aina gani? Mbona huna akili kabisa?

Tuma alijinyanyua taratibu.

Akiwa bado amekaa chini alimuangalia dada yake.

Kisha...

Prrrrrr!

Alijamba.

Faraja alipanua macho kwa mshangao.

Tuma akatabasamu kwa aibu.

Tuma: Tatizo umerudi hata hujala, ukajifungia ndani.

Kisha akaanza kulia.

Faraja alishindwa kujizuia.

Alicheka.

Faraja: Haya basi kaka yangu mzuri. Asante kwa kujali.

Lakini safari hii Tuma hakutabasamu.

Uso wake ulijaa huzuni.

Tuma: Sio hivyo bwana.

Aliinama.

Tuma: Tunaishi kama wanyama.

Faraja akanyamaza.

Tuma: Nyumba moja hatuonani mpaka wiki nzima.

Kauli hiyo ilimgusa moja kwa moja moyoni.

Tuma: Utajiri sio hivyo. Familia kwanza.

Faraja alibaki kimya kwa sekunde kadhaa.

Maneno yale yalikuwa madogo, lakini yalikuwa mazito kuliko mawe.

Polepole alimvuta mdogo wake na kumkumbatia.

Faraja: Kaka yangu mpenzi... niambie leo umekula nini?

Tuma akajitoa mikononi mwake.

Kisha akaanza kuimba kwa sauti ya kulalamika.

Tuma: Njaa! Njaa! Nimekula njaaa!

Faraja akashika kichwa.

Tuma: Baba anatoka alfajiri nimelala. Anarudi usiku nipo nakoroma. Mama katukimbia. Wewe kukuona mpaka nivunje mlango. Bado unaniuliza nimekula nini?

Faraja alihisi macho yake yakianza kulowa.

Faraja: Tuma...

Tuma: Tuma nini? Basi nimekula mate.

Tuma akanyoosha ulimi.

Faraja akageuka haraka ili asione machozi yaliyokuwa yanataka kumtoka.

Alisogea kwenye mkoba wake.

Akautoa noti ya shilingi elfu moja.

Kisha akamkabidhi mdogo wake.

Faraja: Chukua hii.

Tuma aliitazama kana kwamba amepewa milioni moja.

Faraja: Kimbia gengeni kabla giza halijaingia. Kale viazi.

Uso wa Tuma ukang'aa kwa furaha.

Aligeuka tayari kukimbia.

Lakini kabla hajafika mlangoni...

Faraja alimvuta shati.

Faraja: Usichelewe kurudi. Ukirudi nenda moja kwa moja chumbani kwako ukalale. Usiniamshe. Nimechoka sana leo.

Tuma: Sawa dada.

Kisha akatoka mbio.

Mlango ulifungwa.

Kimya kikarudi tena ndani ya nyumba.

Faraja alirudi kitandani.

Akakaa.

Mawazo mengi yakaanza kumjia.

Maneno ya mdogo wake yalikuwa yakirudia rudia kichwani mwake.

Tuma: Tunaishi kama wanyama...

Tuma: Familia kwanza...

Polepole akajilaza akiwa bado amevaa nguo zake za kazi.

Muziki uliokuwa ukipiga kwenye simu ukapungua taratibu.

Macho yake yakaanza kufumba.

Lakini kabla hajalala...

Alihisi kama kuna mtu alikuwa amesimama nje ya dirisha akimtazama.

Faraja akafumbua macho kwa ghafla.

Hakukuwa na mtu.

Au labda...

Alikuwa yupo?

Mwili wake ulisisimka.

Akapinduka upande mwingine.

Ndani ya dakika chache usingizi mzito ukamchukua.

Bila kujua kwamba usiku huo ungekuwa mwanzo wa siri kubwa ambayo ingebadilisha maisha yake milele...

Inaendelea...

Usikose Sehemu ya Pili ya hadithi hii hapa Maarifa360.

Soma Sehemu ya Pili

MAARIFA360 HADITHI

JICHO LA USALITI

Umoja wa kinafiki unaojengwa juu ya siri, tamaa, usaliti na mwisho wa kujitambua.

Jicho la Usaliti ni hadithi inayomfuata Ian baada ya kupoteza mama yake na kubeba jukumu la kumtunza mdogo wake Jane. Katika safari ya maisha, Ian anakutana na Edwin na Robert, vijana wenye akili, ujanja na tamaa ya kupata mafanikio kwa njia zisizo sahihi.

Wakiwa pamoja, wanaanzisha mpango wa “kanisa huria” unaotumia taarifa za siri, upelelezi na udanganyifu kuwatega watu wenye madaraka. Lakini fedha zinapoingia, urafiki wao unaanza kupasuka. Kila mmoja anaanza kuvutwa na maslahi yake binafsi.

Hadithi hii inaonesha namna usaliti unavyoanza taratibu ndani ya watu wanaodai kuwa wamoja, na namna tamaa inavyoweza kuharibu ndoto, urafiki na dhamira ya mtu.

SOMA HADITHI ANGALIA UTANGULIZI

Kumbuka: Bonyeza SOMA HADITHI kwenda moja kwa moja kwenye page ya kusoma hadithi hii.