KIKAO CHA MWISHO SURA YA SITA
KIKAO CHA MWISHO
Sura ya Sita: Safari ya Arusha na Mkutano wa Machozi
Asubuhi ya saa kumi na mbili, basi la kuelekea mkoani Arusha lilipokuwa likiondoka katika kituo kikuu cha Mabasi Magufuli, Happy alikuwa ameketi karibu na dirisha. Nje, Dar es Salaam ilikuwa ikipotea polepole machoni pake. Alihisi kama alikuwa anaiacha historia nzima ya mateso, maneno ya shombo na dharau za ndugu zake, na kwenda kuanza ukurasa mpya kabisa usio na uhakika.
Safari ya saa kibao kuelekea Kaskazini ilikuwa ya ukimya na kutafakari. Kila mara alipofunga macho, kumbukumbu ya sura ya Edwin ilijitokeza. Alikumbuka jinsi Edwin alivyokuwa akimfariji siku alipochoka kutokana na kazi za benki; alikumbuka jinsi Edwin alivyosimamia biashara usiku na mchana ili kuhakikisha familia yao inakuwa na misingi thabiti.
Basi lilipowasili jijini Arusha majira ya jioni, baridi kali ya Mlima Meru ilimlaza Happy na kumfanya ajikunje kwenye koti lake. Hakupoteza muda. Alichukua teksi na kuelekeza dereva kwenye eneo la Njiro—eneo ambalo alipata taarifa kuwa kijana mmoja mjasiriamali kutoka Dar es Salaam alikuwa amefungua mradi mkubwa wa kilimo cha kisasa na usambazaji wa mazao.
Happy alibisha hodi kwa mkono uliotetemeka. Mlinzi alipofungua geti, Happy hakumuuliza kitu; alitembea hatua za haraka kuelekea katikati ya uwanja ule. Edwin alipogeuka na kumwona Happy akiwa amesimama mbele yake, alipigwa na mshtuko mdogo, kisha akasimama wima na kuweka mikono yake mifukoni.
Hakuna aliyekuwa wa kwanza kuongea. Sauti ya upepo wa jioni pekee ndiyo iliyokuwa ikisikika. Happy, akiwa hawezi tena kuhimili uzito wa majuto na maumivu yaliyokuwa yamekandamiza kifua chake kwa miezi kadhaa, alipiga magoti pale pale kwenye udongo na kuangua kilio cha uchungu kinachovunja moyo.
"Edwin... mume wangu... nisamehe sana!" Happy alilia kwa sauti iliyokwaruza. "Nilikukosea, niliruhusu familia yangu ikuvue heshima yako, niliruhusu fitina zitenganishe kile Mungu alichokiunganisha. Sihitaji mali, sihitaji lolote, nataka tu msamaha wako hata kama utaniambia niondoke leo!"
Wafanyakazi wa Edwin walibaki wakitazamana kwa kushangaa. Edwin alipumua kwa nguvu, akatazama juu mbinguni kwa sekunde chache, kisha akasogea polepole karibu na Happy. Akainama na kumshika mikono yake miwili, akamnyanyua kutoka kwenye udongo na kumfuta machozi kwa kitambaa chake cha mkononi.
"Happy, inuka," Edwin alisema kwa sauti ya mpole na iliyojaa unyenyekevu wa ajabu. "Sikukuchukia hata siku moja. Nilipofanya maamuzi ya kuondoka siku ile ya kikao, haikuwa kwa sababu sikukupenda, bali nilitaka uone ukweli kwa macho yako mwenyewe bila mimi kukushinikiza."
Upendo wa kweli haufutiliwi mbali na makosa ya muda mfupi pale ambapo kuna toba ya dhati. Mwanamume mwenye hekima na hofu ya Mungu haingizi kisasi kwenye moyo wake, bali hutumia fursa ya msamaha kujenga misingi iliyo imara zaidi.
Edwin alimshika Happy mkono na kumpeleka kwenye ofisi yake ndogo na safi. Usiku huo, walikaa na kuzungumza kwa masaa matano mfululizo. Happy alimsimulia Edwin kila kitu kilichotokea—kuanguka kwa baa, utapeli wa Raymond wa benki, na jinsi alivyochukua hatua ya kuwatimua ndugu zake wote na kuuza kila kitu ili kumtafuta.
Edwin alitabasamu taratibu, akamwangalia mke wake na kusema: "Maumivu uliyoyapitia yamekusafisha. Sasa upo tayari kuwa mke wangu bila kuongozwa na kelele za watu wa nje."
Hata hivyo, wakati wawili hawa wakijenga upya misingi ya mapenzi yao huko Arusha, huko Dar es Salaam Mama Happy na ndugu zake walikuwa tayari wameanza kupanga mpango mwingine mbaya wa kumfuata binti yao wakiamini amepatwa na 'wendawazimu'...