KIVULI CHA DEEP STATE SURA YA PILI
KIVULI CHA DEEP STATE
SURA YA PILI: MTOTO WA FUNDI PIKIPIKI
Kama kuna mahali ambapo nyenzo za uchumi wa Liringa hazikuwahi kugusa maisha ya mtu kwa usawa, basi ilikuwa ni katika mtaa wa mabanda wa Ruha. Huu ulikuwa mtaa uliopo pembezoni mwa jiji la Miyomboza. Hapa, harufu ya majitaka na kelele za redio za mbao zilichanganyika na vumbi la kila siku. Katika mtaa huu, umaskini haukuwa jambo la aibu; ulikuwa ni vazi ambalo kila mtu alilivaa kwa lazima.
Katika kona moja ya mtaa huo, palikuwa na kibanda kidogo kilichoezekwa kwa mabati ya kuukuu yaliyochakaa na kushika kutu. Pembeni mwa kibanda hicho, mzee mmoja mwenye mikono iliyosuguka kwa mafuta meusi ya injini alikuwa ameinama, akichokonoa spoki za pikipiki aina ya SanLG. Huyu alikuwa Mzee Paulo, baba mzazi wa Mwagilu. Mzee Paulo alikuwa fundi pikipiki maarufu kwa uaminifu wake, lakini ufundi huo haukumtajirisha; ulimpa tu chakula cha kuweka tumboni siku nenda siku rudi.
"Mwagilu mwanangu, shika spana namba kumi na nne," Mzee Paulo alisema huku akifuta jasho lililokuwa likimtoka paji la uso kwa nyuma ya mkono wake.
Kijana Mwagilu, aliyekuwa na umri wa miaka kumi na miwili wakati huo, alinyosha mkono wake mdogo na kumpa baba yake spana hiyo. Macho ya Mwagilu yalikuwa na mwanga wa kipekee—mwanga wa mtoto anayetafuta majibu ya mambo yasiyoonekana.
Ndani ya nyumba hiyo ya chumba kimoja na sebule, mama yake Mwagilu, Mama Maria, alikuwa akichambua mchicha na mafungu ya nyanya. Yeye alikuwa mkulima wa mbogamboga kwenye kashamba kidogo lililopo kando ya mto Ruha unaopita nyuma ya mtaa huo. Biashara yake ya kuuza mboga sokoni ndiyo iliyosaidia kununua madaftari na kalamu za Mwagilu.
Pamoja na maisha yao ya kubangaiza, nyumba hii ilikuwa na kitu kimoja ambacho maghorofa ya kifahari ya Miyomboza hayakuwa nacho: upendo wa kweli na maadili imara.
Mwagilu aliyashika maneno hayo ya Mama Maria kama amana ya thamani kubwa. Licha ya kusoma kwa kutumia kibatari kilichotoa moshi mweusi uliomfanya apige chafya kila usiku, alikuwa akiongoza darasani tangu shule ya msingi hadi sekondari.
Miaka iliyoyoma, na hatimaye milango ya Chuo Kikuu cha Ruha ikafunguka. Mwagilu alichagua kusomea Shahada ya Uchumi (Bachelor of Economics). Alitaka kujua kwa nini nchi yake yenye dhahabu na almasi ina wananchi wengi masikini kama wazazi wake.
Maisha ya chuo kikuu hayakuwa mepesi. Wakati wanafunzi wengine kutoka familia za kitajiri wakija chuoni kwa magari na kutumia kompyuta za kisasa, Mwagilu alikuwa akitembea kwa miguu na kuandika notisi kwa mkono hadi vidole vikawa na sugu. Kuna siku alikula mlo mmoja tu kwa siku—andazi moja na maji ya bomba—lakini moyo wake haukutetereka.
Siku ya mahafali ilipofika, ukumbi mkuu wa Chuo Kikuu cha Ruha ulilipuka kwa makofi.
"Mwanafunzi bora wa mwaka huu, aliyepata Alama za Juu Zaidi (First Class Honors) katika Kitengo cha Uchumi, ni... Mwagilu Paulo!" sauti ya Makamu wa Mkuu wa Chuo ilisikika kwenye spika.
Mzee Paulo, akiwa amevalia suti yake pekee ya zamani iliyofubaa, na Mama Maria akiwa amefunga khanga safi kifuani, walisimama na kupiga vigelegele vilivyojaza ukumbi mzima. Machozi ya furaha yaliwatoka. Mwagilu alipanda jukwaani, akapokea cheti chake, na kuangalia chini kwa wazazi wake. Alijua kuwa safari ya kubadilisha maisha yao imeanza rasmi.
Kujulikana kwa ufaulu wake mkubwa kulimfanya apate barua ya ajira ya haraka kutoka Wizara ya Mipango na Uchumi ya Liringa. Hapo ndipo Mwagilu alipoamini kuwa ndoto zake zimetimia. Hakujua kuwa anaingia kwenye mdomo wa mamba mwenye njaa.