OPERESHENI KIBITI - SURA YA 10
OPERESHENI KIBITI
Sura ya 10: Uhuru Warejea
Dhoruba iliyokuwa imetanda juu ya Wilaya ya Kibiti hatimaye ilianza kutawanyika.
Baada ya kuanguka kwa ngome ya Jabari na kukamatwa kwa wafuasi wake, hofu iliyokuwa imewafungia wananchi ndani ya nyumba zao ilianza kuyeyuka taratibu kama umande wa asubuhi.
Jua jipya lilichomoza juu ya misitu minene ya Kibiti likiwa na mwanga wa matumaini.
Vijiji vilivyochomwa na machafuko vilianza kupata pumzi mpya.
Mshale.
Mbwera.
Na vijiji vingine vilivyokuwa vimeishi chini ya kivuli cha hofu.
Sasa vilianza kusikia tena sauti ya maisha.
Sauti za nyundo na misumeno zilisikika mchana kutwa.
Wananchi walishirikiana kujenga upya nyumba zilizobomoka na zilizoteketea.
Wazee walitoa ushauri.
Vijana walibeba mbao, udongo na nyasi za kuezekea.
Akina mama walipika chakula kwa ajili ya wajenzi.
Watoto, ambao kwa muda mrefu walikuwa wamezoea kukimbia kwa hofu, sasa walicheza tena chini ya miembe.
Serikali ilituma vifaa vya ujenzi, chakula, magodoro na huduma za dharura kwa familia zilizopoteza mali zao.
Haikuwa rahisi.
Majeraha ya hofu hayakupona kwa siku moja.
Lakini kila nyumba iliyojengwa upya ilikuwa ishara moja kubwa.
Kibiti ilikuwa inasimama tena.
Mdundo wa maisha ulianza kurejea.
Asubuhi, akina mama walionekana tena wakielekea mashambani kwa makundi.
Mabondeni, mitumbwi ilirejea mtoni.
Wavuvi walitupa nyavu zao wakizungumza kwa furaha.
Shule zilizokuwa zimefungwa zilifunguliwa tena.
Kengele zililia.
Watoto walirudi darasani.
Na kwa mara ya kwanza baada ya siku nyingi, watu walicheka bila kuangalia nyuma kwa hofu.
Siku chache baadaye, gwaride kubwa la ushindi lilifanyika katika uwanja mkuu wa wilaya.
Maelfu ya wananchi walikusanyika.
Bendera za taifa zilipeperuka.
Viongozi wa serikali, wanajeshi, wazee wa vijiji na wananchi walikuwepo kushuhudia siku ambayo Kibiti ilitangaza kurudi kwa amani.
Waziri wa Ulinzi alisimama mbele ya wananchi.
Waziri: Kikosi Maalum na vyombo vyetu vya ulinzi vimeonyesha uzalendo wa hali ya juu.
Waziri: Mmehatarisha maisha yenu ili kulinda raia na mamlaka ya nchi yetu.
Waziri: Amani ya Tanzania haitachezewa na mtu yeyote.
Wananchi walipiga makofi kwa nguvu.
Kamanda Mzinga na Kapteni Amani walisimama mbele ya kikosi chao wakitoa saluti ya kijeshi.
Pembeni mwa uwanja, chini ya mti mkubwa wa mkuyu, Baraka alikuwa amesimama kimya.
Hakuwa amevaa sare.
Alikuwa amevaa nguo zake za kawaida.
Lakini macho ya watu wengi yalikuwa juu yake.
Kwao, hakuwa tena kijana wa kawaida wa Mshale.
Alikuwa kijana aliyekwenda msituni akiwa na maumivu, lakini akarudi akiwa amebeba tumaini.
Mzee Juma, Mama Neema, Rehema na Asha walikuwa wamemzunguka.
Mama Neema alimkumbatia kwa nguvu.
Mama Neema: Ulikwenda msituni peke yako, mwanangu.
Mama Neema: Lakini umerudi ukiwa umetuletea amani sisi na kijiji kizima.
Mama Neema: Mungu akubariki.
Mzee Juma aliweka mkono wake juu ya bega la Baraka.
Mzee Juma: Umeonyesha ujasiri, Baraka.
Mzee Juma: Lakini zaidi ya yote, umeonyesha moyo.
Mzee Juma: Familia yetu iko salama. Ardhi yetu iko huru tena.
Baraka alimnyanyua Asha mdogo.
Kicheko chake kilisikika tena.
Kile kicheko kilichokuwa kimetoweka wakati wa hofu.
Kwa Baraka, hiyo ndiyo ilikuwa zawadi kubwa kuliko medali yoyote.
Lakini ndani ya moyo wake, alijua jambo moja.
Safari yake ya kulinda watu haikuwa imeishia hapo.
Wiki mbili baadaye, Baraka alipokea ujumbe rasmi.
Alihitajika kufika katika Kambi Kuu ya Muda ya Kikosi Maalum.
Alipofika langoni, askari waliokuwa zamu walimtambua.
Wakampigia saluti ya heshima.
Baraka alijibu kwa kichwa kwa unyenyekevu.
Aliongozwa hadi kwenye hema kuu la amri.
Ndani, Kamanda Mzinga alikuwa ameketi mbele ya meza iliyojaa nyaraka.
Kapteni Amani alikuwa pembeni akisoma taarifa ya operesheni.
Kamanda Mzinga alipomwona Baraka, alisimama na kumnyoshea mkono.
Kamanda Mzinga: Karibu kambini, Baraka.
Kamanda Mzinga: Keti.
Baraka aliketi kwa utulivu.
Kamanda Mzinga alimtazama kwa muda mfupi kabla ya kuongea.
Kamanda Mzinga: Kijana, nimekuita kwa sababu ya jambo muhimu.
Kamanda Mzinga: Kwenye Operesheni Kibiti umeonyesha ujasiri, nidhamu na uzalendo.
Kamanda Mzinga: Umeonyesha moyo ambao haupatikani kwa urahisi.
Baraka alibaki kimya.
Kamanda akaendelea.
Kamanda Mzinga: Jeshi linahitaji vijana wenye moyo kama wako.
Kamanda Mzinga: Ninakupa fursa rasmi.
Kamanda Mzinga: Je, uko tayari kujiunga na jeshi na kupata mafunzo rasmi ya kulinda nchi yako?
Baraka alitazama mikono yake.
Mikono iliyowahi kushika pinde.
Mikono iliyowahi kuchimba mashamba.
Mikono iliyowahi kufungua minyororo ya familia yake.
Akafikiria Mshale.
Akafikiria Mbwera.
Akafikiria watoto waliokuwa wamepoteza usingizi kwa hofu.
Kisha akasimama.
Baraka: Kamanda, niko tayari.
Baraka: Nililinda familia yangu kwa upendo.
Baraka: Sasa niko tayari kulinda raia na mipaka ya nchi yangu kwa uzalendo.
Kapteni Amani alitabasamu.
Kapteni Amani: Umechukua uamuzi sahihi, kijana.
Siku chache baadaye, Baraka alianza safari mpya ya maisha.
Alipelekwa kwenye shule ya mafunzo ya kijeshi iliyokuwa milimani.
Maisha yake yalibadilika.
Alipewa sare.
Alipewa namba ya utambulisho.
Alipewa ratiba kali kuliko alivyowahi kufikiria.
Kila siku ilianza kabla ya jua kuchomoza.
Mazoezi yalikuwa magumu.
Mafunzo yalihitaji mwili, akili na uvumilivu.
Alijifunza nidhamu ya kijeshi.
Alijifunza kusoma ramani rasmi.
Alijifunza mbinu za uokoaji.
Alijifunza kulinda raia kabla ya kujifikiria yeye mwenyewe.
Wengine walichoka.
Wengine walilalamika.
Baraka hakulalamika.
Kila maumivu yalipomkumbusha nyumbani, alikumbuka kwa nini alikuwa hapo.
Baada ya miezi sita ya mafunzo makali, Baraka alikuwa amebadilika.
Hakuwa tena tu kijana wa kijijini aliyekuwa akiujua msitu.
Alikuwa mwanajeshi kamili.
Luteni Baraka.
Mwenye utulivu wa kijeshi.
Mwenye macho ya mtu anayejua gharama ya amani.
Asubuhi moja ya mvua kubwa, Luteni Baraka alisimama mbele ya kikosi chake kipya cha makomando kumi na wawili.
Walikuwa wamejiandaa kwa operesheni mpya ya kulinda mipaka ya kusini.
Kamanda Mzinga alitembea polepole hadi mbele yake.
Kamanda Mzinga: Luteni, eneo hili unalifahamu kuliko wengi.
Kamanda Mzinga: Hii ni operesheni yako sasa.
Kamanda Mzinga: Hakikisha mpaka wetu unabaki salama.
Baraka alitoa saluti.
Baraka: Nimeelewa, Kamanda.
Kisha akageuka kuwatazama askari wake.
Baraka: Sikilizeni kwa makini.
Baraka: Adui anaweza kudhani msitu ni ngao yake.
Baraka: Lakini msitu huu una macho, una masikio, na una watu wanaoulinda.
Baraka: Tutasogea kwa ukimya. Tutalinda kwa nidhamu. Hatutarudi nyuma mpaka ardhi hii iwe salama.
Kikosi chake kilijibu kwa sauti moja.
Kikosi: Uzalendo na Ushindi!
Ndani ya dakika chache, Baraka aliongoza kikosi chake kuingia tena kwenye misitu ya Kibiti.
Mvua ilinyesha.
Miti ilitikisika.
Udongo ulilowa.
Lakini Baraka alitembea mbele bila kusita.
Alipoangalia miti mirefu na kusikia sauti za ndege wa porini, alitabasamu moyoni.
Sasa hakuwa akipigania familia yake tu.
Alikuwa akilinda taifa.
Baada ya operesheni hiyo mpya kufanikiwa kwa kuwakamata wahalifu bila kumdhuru raia yeyote, Baraka alisimama juu ya kilima kilichotazama Bonde la Mto Rufiji.
Jua lilikuwa likichomoza nyuma ya mawingu ya mvua.
Miale ya dhahabu ilimwagika juu ya vijiji vilivyokuwa chini yake.
Vijiji vilivyokuwa hai.
Vijiji vilivyokuwa huru.
Vijiji vilivyokuwa na amani.
Somo la Kitabu
Amani haiji kwa bahati. Amani hulindwa kwa umoja, ujasiri, nidhamu na uzalendo. Kila kizazi kina wajibu wa kulinda kesho ya nchi yake.
Baraka alishusha pumzi ndefu ya hewa safi ya asubuhi.
Akaangalia kijiji chake kwa mbali.
Kisha akatoa saluti ya mwisho.
Alikuwa tayari kulinda kila kesho ya nchi yake.
MWISHO WA KITABU
Operesheni Kibiti — Hadithi ya ujasiri, familia, uzalendo na kurudi kwa amani.