TULIKUTANA TENA
Mlio wa Kingora
TULIKUTANA TENA: Mapenzi Yaliyoshinda Karne
Kingora cha mwisho kilipopiga ndani ya Kituo cha SGR Dar es Salaam, watu waliongeza mwendo. Wengine walikimbia huku wakivuta mabegi yao. Wengine walikuwa wamebeba watoto, vikapu, mifuko ya nguo na hofu ya kuachwa na treni.
Lakini Maya hakusogea.
Alisimama karibu na mlango wa behewa la tatu, mikono yake ikiwa imekaza kwenye mkoba wake mdogo wa ngozi. Macho yake yalikuwa yameutazama mlango wa treni, lakini akili yake haikuwa pale. Ilikuwa mahali pasipo na jina. Mahali penye moshi mzito, kelele za chuma, na harufu ya makaa ya mawe ambayo haikupaswa kuwepo katika mwaka 2025.
Alivuta pumzi. Kifua kikagoma kupokea hewa vizuri.
“Dada, panda basi!” sauti ya mhudumu ilimwambia.
Maya alitaka kusogea, lakini miguu yake ilikuwa mizito. Ilikuwa kama ardhi imemshika. Kama reli zisizoonekana zimefunga nyayo zake chini.
Kingora kikapiga tena.
Watu wawili walimpita kwa haraka. Mwanamke mmoja akamgonga begani bila kukusudia. Mtoto mdogo akalia. Mlango wa behewa ukaanza kutoa sauti ya tahadhari.
Ndipo Maya akaona kitu ambacho hakikuwa hapo.
Kwa sekunde moja, treni ya kisasa mbele yake ilibadilika. Taa nyeupe za SGR zikazimika katika macho yake. Badala yake akaona treni ya zamani, yenye moshi mweusi, madirisha ya mbao na watu waliovaa mavazi ya karne nyingine. Akasikia mtu akipiga kelele. Akasikia chuma kikikwaruza reli. Akasikia jina ambalo hakuwahi kuitwa katika maisha haya.
“Margaret!”
Maya akageuka kwa hofu.
Hakukuwa na mtu aliyemuita.
Mlango wa treni ukaanza kufungwa.
Wakati huo huo, kijana mmoja alikuwa akikimbia kwenye jukwaa, akivuta begi lake kwa mkono mmoja na tiketi kwa mkono mwingine. Alikuwa amechelewa. Shati lake la bluu lilikuwa limetoka upande mmoja. Jasho lilikuwa limemjaa usoni. Lakini macho yake yalipomuona Maya, hatua zake zilibadilika.
Hakumjua.
Lakini kitu ndani yake kilisema alimjua.
Alifika karibu naye sekunde chache kabla mlango haujafungwa kabisa.
Kijana: “Unaogopa?”
Maya: “Sijui.”
Kijana: “Basi usifikirie sana. Shika mkono wangu.”
Maya alimtazama. Kwa muda mfupi, kelele za kituo zilipotea. Aliona macho ya kijana huyo na moyo wake ukapiga kwa namna isiyo ya kawaida. Siyo kama moyo wa mtu aliyekutana na mgeni. Ni kama moyo wa mtu aliyekumbuka kitu alichokuwa amekisahau kwa muda mrefu sana.
“Haraka!” mhudumu alipaza sauti.
Kijana yule hakusubiri jibu. Alimshika mkono.
Maya hakukataa.
Waliingia ndani ya treni kwa pamoja, na mlango ukafungwa nyuma yao kwa kishindo chepesi.
Kwa sekunde moja, mikono yao iliendelea kushikana. Hakuna aliyekuwa na ujasiri wa kuachia kwanza.
Kisha treni ikaanza kusogea.
Maya alijiegemeza ukutani, akijaribu kutuliza pumzi. Kijana yule akamwangalia, akatabasamu kidogo.
“Sijawahi kumuokoa mtu kwa namna ya kishujaa hivi,” alisema. “Nilidhani mambo haya yako kwenye movie tu.”
Maya alijikuta akicheka kwa shida. “Umeniokoa kutoka kwenye treni au umeniingiza kwenye treni?”
“Hilo tutajua tukifika Dodoma.”
Kwa mara ya kwanza tangu asubuhi, hofu yake ilipungua.
Walitembea kutafuta viti vyao. Kijana yule alitazama tiketi yake, kisha tiketi ya Maya iliyokuwa mkononi mwake kwa kutetemeka.
Alinyamaza.
“Nini?” Maya aliuliza.
Akamuonyesha.
Walikuwa siti moja.
Dirisha moja.
Safari moja.
Kama dunia ilikuwa inafanya mzaha, basi mzaha huo ulikuwa umeandikwa vizuri mno.
Walikaa. Treni iliendelea kukata upepo kuelekea Dodoma. Nje, majengo ya Dar es Salaam yalianza kurudi nyuma taratibu. Ndani, Maya alishika mkoba wake, bado akihisi baridi kwenye vidole.
Kijana yule akamwangalia.
“Mimi naitwa Jaden.”
Maya akasita kidogo kabla hajajibu.
“Maya.”
Jaden alirudia jina hilo kwa sauti ya chini. “Maya.”
Kwa namna isiyoelezeka, jina hilo lilionekana kumgusa mahali fulani ndani yake. Si kwa sababu lilikuwa zuri tu. Bali kwa sababu lilionekana kama jina lililokuwa limevaa nguo mpya juu ya jina la zamani.
Baada ya dakika chache, mhudumu alipita. Watu walianza kutulia. Wengine wakatoa simu. Wengine wakafungua vitafunwa. Safari ikawa ya kawaida kwa kila mtu.
Isipokuwa kwa Maya.
Kwa sababu kila alipoangalia dirishani, aliona moshi ambao haukuwepo.
Na kila Jaden alipocheka, ndani yake kulisikika sauti ya mwanaume mwingine, kutoka mbali sana, ikisema:
“Usiogope, Margaret. Niko hapa.”
Maya alifumba macho.
Hakumjua Margaret.
Hakujua kwa nini jina hilo lilimtikisa.
Hakujua kwa nini harufu ya makaa ya mawe ilijaa puani mwake ndani ya treni ya kisasa.
Hakujua kwa nini kijana aliyekaa pembeni yake alionekana kama mtu ambaye roho yake ilikuwa imemsubiri kwa miaka mingi.
Lakini treni ilipozidi kwenda mbele, kitu ndani yake kilijua jambo moja.
Safari hii haikuwa inaanzia Dar es Salaam.
Ilikuwa imeanzia mahali fulani mbali zaidi.
Zaidi ya mipaka.
Zaidi ya maisha haya.
Zaidi ya karne mbili zilizopita.