TULIKUTANA TENA-SURA YA 1
Harufu ya Makaa ya Mawe
TULIKUTANA TENA: Mapenzi Yaliyoshinda Karne
Mwaka ulikuwa 1800. Anga la Ohio lilikuwa la kijivu, likiwa limefunikwa na moshi mzito uliotoka kwenye injini za treni za mvuke. Upepo wa asubuhi ulikuwa baridi, lakini kituo cha treni kilikuwa na joto la harakati za watu waliokuwa wakikimbilia safari zao.
Wanaume waliovaa makoti marefu walipita kwa haraka, wanawake walishika mikoba yao kwa tahadhari, na watoto wadogo walishangaa kila injini ilipopiga kelele. Mji ulikuwa mdogo, lakini ndani ya kituo hicho dunia ilionekana kubwa sana.
Margaret alikuwa amesimama karibu na dirisha la behewa la pili, akiwa ameshika mkoba wake mdogo wa ngozi. Alikuwa binti mwenye miaka ishirini na mbili, macho yake yakiwa na ukimya wa mtu aliyekuwa amelelewa kuwa mpole, lakini ndani yake kulikuwa na moto ambao hata yeye mwenyewe hakuwa ameujua vizuri.
Treni ilipoanza kusogea, Margaret alikaa kwenye siti ya upande wa dirisha. Alivuta pumzi ndefu, akatazama nje. Mashamba yalikuwa yakipita taratibu, miti ikiwa imepinda kwa upepo wa baridi. Harufu ya makaa ya mawe ilijaa hewani.
Hakujua kuwa ndani ya safari hiyo fupi, maisha yake yote yangebadilika.
Kibaka Ndani ya Treni
Behewa lilikuwa limejaa. Watu walikuwa wamekaa karibu karibu. Mwanaume mmoja mrefu aliingia kutoka upande wa nyuma, akijifanya anatafuta siti. Macho yake hayakuwa ya msafiri. Yalikuwa ya mtu anayesoma mifuko ya watu.
Margaret hakumtilia maanani. Alikuwa ameangalia nje, akili yake ikiwa mbali. Sekunde chache baadaye, alihisi kitu kikivutwa taratibu kutoka upande wake.
Aligeuka haraka.
Mkoba wake ulikuwa umetoweka.
“Mwizi!” alipiga kelele.
Mwanaume yule tayari alikuwa anasogea kuelekea mlango wa behewa. Watu walichanganyikiwa. Wengine walisimama, wengine wakapiga kelele, lakini hakuna aliyemsogelea.
Isipokuwa kijana mmoja.
Jonas.
Alikuwa amekaa viti viwili mbele, akiwa amevaa koti la kahawia lililochoka kidogo kwenye mikono. Aliposikia sauti ya Margaret, alisimama ghafla. Bila kufikiri sana, alijipenyeza katikati ya abiria, akamfuata kibaka huyo.
Treni ilikuwa ikitikisika. Watu walikuwa wakisukumana. Kibaka aligeuka na kumsukuma Jonas kifuani, lakini Jonas hakurudi nyuma. Alimkamata mkono, wakagongana kwenye ukuta wa behewa. Mkoba ukaanguka chini.
Kibaka: “Achana nami, kijana!”
Jonas: “Uliamua kuiba kwenye treni ni mbaya.”
Kibaka: “Unajifanya shujaa?”
Jonas: “Hapana. Najifanya mtu mwenye macho.”
Abiria wawili wakamsaidia Jonas kumshika kibaka. Mlinzi wa treni alifika, akamtoa nje ya behewa kwenye kituo kilichofuata. Jonas akainama, akauchukua mkoba wa Margaret, kisha akarudi taratibu.
Margaret alikuwa amesimama, uso wake ukiwa umechanganyika kati ya hofu na shukrani.
Jonas alimpa mkoba.
Jonas: “Nadhani huu ni wako.”
Margaret: “Asante. Sikujua nifanye nini.”
Jonas: “Wakati mwingine usijue kufanya nini. Piga kelele tu. Watu wenye masikio watafanya yaliyobaki.”
Margaret alicheka kwa mara ya kwanza. Kicheko kidogo, cha aibu, lakini kilimfanya Jonas atabasamu.
Siti Moja
Baada ya vurugu kutulia, Jonas alirudi kwenye siti yake. Lakini kabla hajakaa, mwanamke mmoja mzee aliyekuwa karibu na Margaret alisema kwa sauti ya mzaha, “Kijana, baada ya kufanya kazi ya ushujaa, angalau kaa karibu na uliyemuokoa.”
Behewa likacheka.
Margaret aliona haya, lakini hakupinga. Jonas akainama kidogo kwa heshima, akakaa kwenye siti iliyoachwa pembeni yake.
Kwa dakika kadhaa walikaa kimya. Treni iliendelea kukata mashamba. Moshi wa makaa ya mawe ulipita juu ya madirisha kama kivuli cha safari yao.
“Mimi ni Jonas,” kijana alisema hatimaye.
“Margaret.”
“Jina zuri.”
“Unasema hivyo kwa kila msichana unayemuokoa?”
Jonas akacheka. “Wewe ndiye wa kwanza.”
“Kwa hiyo huna uzoefu wa kuokoa watu?”
“Nina uzoefu wa kuingia kwenye matatizo. Kuokoa watu ni kipaji kipya.”
Margaret akacheka tena. Safari hii kicheko chake kilikuwa huru zaidi. Jonas aligundua kuwa alipocheka, macho yake yalikuwa yanawaka kama taa ndogo kwenye nyumba ya mbali.
Ukaribu Usioelezeka
Walizungumza kuhusu vitu vidogo. Hali ya hewa. Safari. Mji waliokuwa wanakwenda. Wazazi. Maisha ya Ohio. Ndani ya muda mfupi, mazungumzo yao yakawa mepesi kuliko kawaida ya watu wawili waliokutana ndani ya treni.
Margaret alishangaa jinsi alivyoweza kuzungumza naye bila kujilinda sana. Jonas naye alishangaa jinsi alivyohisi kana kwamba amekuwa akimjua binti huyu kwa muda mrefu.
“Unaishi upande gani wa mji?” Jonas aliuliza.
Margaret alitaja eneo.
Jonas akamgeukia kwa mshangao. “Hapo ni karibu na nyumba ya fundi viatu?”
“Ndiyo. Unaijua?”
“Ninaishi mitaa miwili kutoka hapo.”
Wote wawili wakanyamaza kwa sekunde chache. Ilikuwa ajabu. Safari iliyowakutanisha ndani ya treni ilikuwa ikiwapeleka tena karibu na sehemu walizokuwa wameishi bila kuonana.
“Labda tulikuwa tunapishana kila siku,” Margaret alisema.
Jonas akamtazama. “Labda tulikuwa tunasubiri treni sahihi.”
Margaret aligeuza uso kutazama dirishani, lakini tabasamu lake halikuweza kujificha.
Mwisho wa Safari
Treni ilipofika kituo chao, abiria walianza kushuka. Jonas alibeba begi lake dogo, kisha akamsaidia Margaret kushuka. Ardhi ilikuwa na unyevunyevu. Moshi wa treni uliendelea kuzunguka kituo kama ukungu wa siri.
Walitembea pamoja hadi nje ya kituo. Hakuna aliyekuwa na haraka ya kuagana.
Jonas: “Kwa kuwa tunaishi karibu, nadhani si vibaya nikihakikisha umefika salama.”
Margaret: “Au unataka kuhakikisha mkoba wangu hauibiwi tena?”
Jonas: “Hilo pia. Sitaki kazi yangu ya leo iharibike.”
Walitembea kwa dakika kadhaa kupitia barabara ya udongo. Watu walikuwa wakipita na mikokoteni, farasi na mizigo. Mji ulikuwa na kelele zake, lakini kati yao kulikuwa na utulivu fulani uliokuwa mgumu kueleza.
Walipofika karibu na nyumba ya Margaret, alisimama.
“Asante, Jonas.”
“Kwa mkoba?”
“Kwa kunifanya nisiogope sana.”
Maneno hayo yalimfanya Jonas atulie. Kwa mara ya kwanza tangu walipokutana, mzaha ulimtoka.
“Basi labda...” alisema, “labda tunaweza kukutana tena.”
Margaret alimtazama kwa sekunde chache. Kisha akatabasamu.
“Labda.”
Jonas aliondoka taratibu, lakini baada ya hatua chache, Margaret alimuita.
“Jonas.”
Akageuka.
“Kesho mchana. Karibu na duka la vitabu.”
Jonas alitabasamu. “Nitakuwepo.”
Margaret aliingia nyumbani, moyo wake ukipiga kwa kasi ambayo hakuelewa. Alishika mkoba wake kwa nguvu, lakini alijua kitu kingine kilikuwa kimeibiwa siku hiyo.
Si pesa.
Si barua.
Si kitu kilichokuwa ndani ya mkoba.
Sehemu ndogo ya moyo wake ilikuwa imebaki ndani ya treni, kwenye siti moja, karibu na kijana aliyekuwa ameingia maishani mwake kama ajali ndogo ya bahati nzuri.