KIKAO CHA MWISHO SURA YA TATU
KIKAO CHA MWISHO
Sura ya Tatu: Mshangao Katikati ya Simba na Panga la Ukweli
Saa nane mchana, jua la Kimara lilikuwa likiwaka kwa makali yake yote, lakini ndani ya sebule kubwa ya Mzee Shirima baridi kali ya hofu na chuki ilitanda. Jumla ya watu kumi na watano walikuwa wameketi kwenye viti vya sofa vilivyopangwa kwa umbo la nusu duara. Walikuwepo wachungaji wawili waliovalia suti zao nyeusi, mwanasheria wa familia aliyevaa miwani mikubwa, kaka yake Happy ambaye ni mwanajeshi mwenye sura ya kazi, wajomba, mashangazi, na katikati yao aliketi Mama Happy akiwa amejifunga kanga kiunoni, uso wake ukionyesha ushindi kabla hata ya vita kuanza.
Pembeni kabisa aliketi Happy. Uso wake ulikuwa umetawaliwa na mawingu mazito ya majuto na wasiwasi. Ingawa alikuwa amejazwa sumu na mama yake na ndugu zake, ndani kabisa ya moyo wake bado alimpenda Edwin. Alijua mume wake ni mtu mwema, lakini hakuwa na nguvu ya kupingana na upepo mkali wa familia yake.
Mara mlango wa mbele ulifunguka taratibu. Kila jicho sebuleni hapo liligeuka kwa kasi. Edwin alilisha mguu wake ndani. Alikuwa amevaa shati safi la mikono mirefu ya bluu na suruali ya kitambaa. Hakubeba silaha, hakubeba mlinzi, wala hakumleta ndugu yake hata mmoja. Alikuwa peke yake—mwanamume mmoja dhidi ya jeshi la watu kumi na watano.
Alitembea kwa hatua za utulivu mkubwa, zilizokuwa na mwanga wa heshima lakini zisizo na woga wowote. "Tumsifu Yesu Kristo," Edwin alisalimia kwa sauti ya chini na ya taratibu, kisha akainama kidogo kuwasalimu wazee.
Hakuna aliyemjibu kwa uchangamfu. Wachungaji walitingisha tu vichwa vyao kwa dharau, huku Mama Happy akimtolea jicho la kashfa lililosema: "Leo ndio mwisho wako!" Edwin alitafuta kiti cha mbao kilichopo kona ya sebule na kuketi polepole, akiweka bahasha ndogo ya kahawia juu ya mapaja yake.
Mwanasheria wa familia alikohoa kidogo ili kuweka sawa koo lake, akasimama na kufungua jalada lake la nyaraka. "Ndugu wanafamilia na watumishi wa Mungu," mwanasheria alianza kwa sauti ya kisheria. "Kikao hiki kimeitishwa kwa nia moja thabiti: Kuvunja rasmi ndoa hii iliyokosa amani na mwelekeo. Tumebaini kuwa hakuna mashirikiano, na maamuzi yetu leo ni kwamba kila mtu achukue njia yake. Kuhusu mali, kwa kuwa biashara ya baa na lodge ni ya Happy pekee na iliasisiwa na fedha zake, Edwin hutahusika na kitu chochote. Kama ulivyoingia mikono mitupu, utatoka mikono mitupu!"
Maneno hayo yalipochomoza, Mama Happy alitabasamu kwa ulafi wa ushindi, huku mwanajeshi akijinyoosha kifua chake kwa maringo. Walisubiri kuona Edwin akiangua kilio, akiomba huruma, au akianzisha fujo.
Lakini Edwin alinyoosha tu mkono wake wa kuume juu kwa heshima. "Samahani wakubwa zangu," sauti yake ilisikika kwa utulivu wa ajabu uliomshangaza kila mtu. "Naomba ruhusa ya kusema maneno machache tu kabla hamjahitimisha hukumu yenu."
Mzee Shirima alitingisha kichwa kumruhusu. Edwin alisimama taratibu, akawatazama wote mmoja baada ya mwingine kisha jicho lake likatua kwa Happy, ambaye alikuwa akitetemeka mikono.
"Kwanza kabisa, naomba mnisamehe sana kwa kukwepa vikao vyenu vya awali," Edwin alianza kwa sauti yenye hekima na unyenyekevu. "Mliniona mwoga, mliniona najificha, lakini sikuwa nakimbia vikao vyenu kwa ubaya. Nilikuwa navuta muda kwa sababu kubwa moja: Siku chache baada ya kufunga ndoa, nilikwenda benki na kuchukua mkopo wa Shilingi Milioni 80! Ili kupata fedha hizo, niliweka dhamana ya Hati ya Nyumba ya urithi ya familia yetu iliyopo Mikocheni."
Kama umeme uliopiga katikati ya sebule, ukimya mzito ulitanda! Kila mtu alimwekea macho Edwin. Mama Happy alishtuka na kumgeukia Happy kwa hamaki.
"Edwin, unasema nini?" Mama Happy alifoka. "Happy! Ni kweli anayosema huyu mwanamume?"
Happy alishusha kichwa chake chini, machozi yakimtiririka kwa unyonge mkubwa. "Ni... ni kweli Mama," Happy alijibu kwa sauti ya kukatika-katika. "Pesa zote zilizojenga na kuboresha baa na lodge, kununua vinywaji, na kutengeneza uwanja wa watoto zilitoka kwenye mkopo huo wa mume wangu."
Sauti za minong'ono zilianza kusikika sebuleni. Wachungaji walianza kutazamana kwa aibu, mwanasheria alibaki ameshika miwani yake mkononi, na mwanajeshi aliyekuwa akitamba alishusha mabega yake chini.
Edwin alipiga hatua mbili mbele, akaweka jalada lenye mahesabu yote ya biashara, orodha ya wafanyakazi, na nyaraka za mapato na matumizi juu ya meza ya Mzee Shirima.
"Hapa kuna ripoti kamili ya mahesabu ya biashara yenu," Edwin alisema kwa sauti iliyojaa amani. "Sihitaji nguo zangu zilizopo nyumbani kwako Happy, sihitaji gari, wala sihitaji chochote. Naondoka kwa amani na moyo mweupe kabisa. Ombi langu moja tu kwenu: Msimsumbue tena Happy, na wala msinitafute mimi kwa lolote lile."
Happy alishindwa kujizuia! Alisimama kwa kasi na kupiga magoti katikati ya sebule, machozi yakimtiririka kama mvua. "Edwin! Edwin mume wangu nisamehe! Tafadhali usiniache!" Happy alilia kwa sauti ya uchungu, akitambua thamani ya mwanamume aliyekuwa akimshikilia lakini akamwachia kwa sababu ya fitina za ndugu zake.
Lakini Edwin alimwangalia mke wake kwa huruma na hekima, akainama na kumshika mabega taratibu, kisha akasema: "Happy, nakupenda sana. Lakini amani ya moyo wangu na heshima yangu ni kubwa kuliko maumivu ya leo. Baki salama."
Edwin aligeuka, akawatazama wanakikao wote 15 waliokuwa wameketi kama vinyago visivyo na kauli, kisha akatembea kuelekea mlangoni. Hakuangalia nyuma tena. Alitoka nje ya nyumba hiyo huku upepo wa jioni ukimpuliza kwa amani ya ajabu!
Nyuma yake, sebule ya Mzee Shirima ilibaki kwenye dhoruba ya majuto na aibu kubwa. Lakini hii ilikuwa ni mwanzo tu wa dhoruba halisi iliyokuwa inakuja kwenye maisha ya Happy na familia yake...