TULIKUTANA TENA-SURA YA 5
Tulikutana Tena
TULIKUTANA TENA: Mapenzi Yaliyoshinda Karne
Dodoma iliwapokea kwa joto la mchana na upepo mkavu uliopita juu ya paa la kituo cha SGR. Maya alitembea taratibu kuelekea sehemu ya nje, mkono wake ukiwa umeshika simu ambayo bado ilikuwa inaonyesha jina la Kelvin. Hakupokea. Si kwa sababu hakumsikia, bali kwa sababu kwa mara ya kwanza ndani ya muda mrefu, hakutaka kuanza mazungumzo kwa kujitetea.
Nyuma yake, Jaden naye alikuwa amesimama karibu na nguzo ya kituo, simu yake ikiwa mkononi. Irene alikuwa amepiga mara mbili. Hakuipokea. Si kwa sababu alimchukia, bali kwa sababu sauti yake ingemrudisha kwenye maisha ambayo ghafla yalionekana kuwa ya mbali sana, ingawa bado yalikuwa yake.
Maya aligeuka. Macho yao yakakutana kwa sekunde moja. Ilitosha kumfanya asimame.
Jaden alitembea kuelekea kwake.
Jaden: “Nilidhani umeondoka.”
Maya: “Nilidhani wewe ndiyo umeondoka.”
Jaden: “Inaonekana wote tulikuwa tunasubiri mwingine aondoke kwanza.”
Maya alitabasamu, lakini tabasamu lake lilikuwa na hofu. Walijua hawakuwa tena kwenye treni. Ndani ya treni, kila kitu kilikuwa kama ndoto iliyofungwa kati ya Dar es Salaam na Dodoma. Sasa walikuwa ardhini. Hapa kulikuwa na simu, watu, ahadi za zamani, na maisha yaliyokuwa yakiwasubiri kwa ukali.
“Nitaenda kwa dada yangu,” Maya alisema.
“Mimi nina kikao kesho asubuhi,” Jaden akajibu.
Kimya kikapita.
“Labda...” Jaden alianza, kisha akasita.
“Labda nini?”
“Labda tukutane jioni. Si kwa sababu yoyote kubwa. Kahawa tu.”
Maya alimtazama. Alipaswa kukataa. Alipaswa kusema alikuwa na Kelvin. Alipaswa kusema safari ilikuwa imeisha. Badala yake, alijikuta akisema, “Saa moja?”
Jaden akatabasamu. “Saa moja.”
Kahawa ya Kwanza Dodoma
Walikutana jioni kwenye mgahawa mdogo karibu na eneo la mjini. Siyo sehemu ya kifahari. Kulikuwa na viti vya mbao, taa za njano na muziki wa chini uliotoka kwenye spika iliyokuwa imechoka. Hiyo iliwafaa. Hawakuhitaji sehemu yenye kelele nyingi; tayari ndani yao kulikuwa na kelele za kutosha.
Maya alifika akiwa amevaa gauni jepesi. Jaden alikuwa tayari amekaa, kikombe cha kahawa mbele yake, lakini hakukuwa amekunywa. Alipomwona, alisimama bila kujua amesimama.
Maya: “Una tabia ya kusimama kila ninapokuja?”
Jaden: “Sijui. Labda kuna sehemu ya mwili wangu ina adabu kuliko mimi.”
Maya alicheka. Walikaa. Mwanzo walizungumza mambo ya kawaida. Dodoma. Safari. Kazi. Familia. Lakini kila walipojaribu kubaki juu juu, mazungumzo yalizama tena kwenye sehemu za ndani.
Maya alimweleza kuhusu Kelvin. Alikuwa mwanaume mzuri kwa macho ya jamii. Alikuwa na kazi nzuri, mipango mizuri, na familia yake ilimpenda Maya. Tatizo lilikuwa moja tu: Maya alihisi kama maisha yake yalikuwa yanapangwa vizuri sana na watu wengine, lakini moyo wake haukuulizwa.
Jaden alimweleza kuhusu Irene. Alimsaidia sana wakati maisha yake yalikuwa magumu. Alimwamini. Lakini miaka ilivyopita, mapenzi yao yaligeuka kuwa mpango. Kila kitu kilikuwa na ratiba: kazi, uchumba, harusi, nyumba. Hakukuwa na makosa makubwa, lakini kulikuwa na ukimya mkubwa.
“Kuna uhusiano unavunjika kwa sababu watu wanagombana,” Maya alisema. “Na kuna mwingine unakufa kimya kimya kwa sababu watu wanaacha kuonana kweli.”
Jaden hakujibu mara moja. Alikuwa amesikia maneno hayo ndani yake kabla hayajasemwa.
Ndoto Zinaporudi
Usiku huo, Maya aliporudi kwa dada yake, hakulala vizuri. Alilala saa sita usiku, lakini ndoto ilimrudisha kwenye treni ya zamani. Aliona Jonas. Si wazi kabisa, lakini aliona uso wake. Aliona damu. Aliona mkono. Alisikia mvua ikigonga chuma. Kisha akasikia sauti yake mwenyewe, lakini haikuwa sauti ya Maya.
“Na mimi nitakusubiri.”
Alishtuka akiwa ametokwa na jasho.
Simu yake ilikuwa imewaka. Ujumbe kutoka kwa Jaden uliingia dakika moja kabla.
“Sijui kwa nini, lakini nimeota treni ya zamani.”
Maya alikaa kitandani, moyo wake ukipiga kwa kasi.
Aliandika, akafuta. Akaandika tena.
“Na mimi.”
Hakutuma mara moja. Alikaa akiutazama ujumbe huo. Kisha akabonyeza send.
Jibu la Jaden lilikuja mara moja.
“Kulikuwa na moshi?”
Maya alihisi baridi ikipita mgongoni.
“Ndiyo.”
Kwa dakika kadhaa hakuna aliyemtumia mwingine ujumbe. Walikuwa wamefika sehemu ambayo utani haukuweza tena kufunika ukweli.
Advertisement
Siku ya Pili
Kesho yake Jaden alimaliza kikao chake mapema. Maya alimwambia dada yake kuwa anakutana na rafiki. Hakusema rafiki wa aina gani. Hata yeye mwenyewe hakuwa na jina sahihi la kumuita Jaden.
Walikutana karibu na Nyerere Square. Walitembea taratibu bila lengo maalum. Dodoma ilikuwa na utulivu tofauti na Dar es Salaam. Barabara zilikuwa pana zaidi, sauti za watu hazikuwa nyingi, na anga lilionekana kuwa karibu.
Jaden alimwonyesha Maya picha kwenye simu yake. Ilikuwa picha ya kovu dogo karibu na bega lake, upande wa kushoto. Alisema alizaliwa nalo. Madaktari hawakuwahi kueleza vizuri. Mama yake alisema ni alama ya kuzaliwa tu.
Maya alipoliona, pumzi yake ilikatika.
“Nini?” Jaden aliuliza.
Maya aliweka mkono kwenye upande wa kifua chake. “Kwenye ndoto yangu... mwanaume yule alikuwa ameumia hapo.”
Jaden hakusema kitu. Aliangalia mbali kwa muda mrefu.
“Jina lake lilikuwa Jonas,” Maya alisema taratibu.
Jaden alimgeukia ghafla.
“Umesema nini?”
“Jonas.”
Kwa mara ya kwanza, uso wa Jaden ulipoteza utulivu wake wote.
“Nimekuwa nikisikia jina hilo kwenye ndoto tangu nikiwa mdogo,” alisema. “Sikuwahi kumwambia mtu.”
Maya alihisi miguu yake ikilegea. Jaden alimshika mkono haraka.
Kwa mara nyingine, mkono wake ukawa mahali pa kumzuia asianguke.
Kelvin Anafika
Jioni hiyo, Kelvin alifika Dodoma bila kumtaarifu Maya mapema. Alisema alikuwa na kazi ya ghafla, lakini Maya alijua hakukuwa na kazi. Alikuwa amehisi umbali kwenye sauti yake. Watu wanaopendwa kwa muda mrefu wanaweza kusikia mlango ukifungwa hata kabla haujagongwa.
Walikutana kwenye nyumba ya dada yake Maya. Kelvin alikuwa amevaa vizuri, lakini uso wake ulikuwa umejaa uchovu wa hasira iliyojaribu kujificha.
Kelvin: “Nimekupigia jana hukupokea vizuri. Leo mchana pia ulikuwa busy. Kuna nini?”
Maya: “Kuna mambo nahitaji kuyaelewa kuhusu mimi.”
Kelvin: “Kuhusu wewe au kuhusu mwanaume uliyekutana naye kwenye treni?”
Maya alinyamaza. Ukimya wake ulikuwa jibu.
Kelvin alicheka kwa uchungu. “Siku moja tu? Maya, siku moja tu ndani ya treni imekufanya utilie shaka miaka yetu yote?”
Maneno hayo yalimchoma. Kwa sababu yalikuwa na haki kwa namna fulani. Kelvin hakuwa adui. Hakuwa mtu mbaya. Alikuwa mtu aliyekuwa anampenda kwa namna aliyojua, lakini Maya aligundua mapenzi yanayofaa kwenye macho ya watu si lazima yawe nyumba ya moyo.
“Samahani,” alisema kwa sauti ya chini. “Sikutafuta hili.”
“Lakini umelipokea.”
Maya alifumba macho. “Ndiyo.”
Kelvin alisimama. Uso wake ulikuwa umevunjika. Aliondoka bila kupiga kelele. Hilo lilimuumiza Maya zaidi. Kelele zingekuwa rahisi kuvumilia kuliko maumivu ya mtu mzuri anayejua amepoteza nafasi ambayo alidhani ilikuwa yake.
Irene Naye Anauliza
Usiku huo huo, Irene alimpigia Jaden video call. Safari hii Jaden alipokea. Alijua hawezi kuendelea kukimbia.
Irene alimtazama kwa muda bila kuzungumza.
Irene: “Kuna mtu mwingine?”
Jaden: “Sijui jinsi ya kujibu swali hilo bila kukuumiza.”
Irene: “Umeshajibu.”
Jaden alishusha macho. Alimweleza ukweli kadiri alivyoweza. Hakumwambia mambo ya ndoto na Jonas. Hiyo ingesikika kama kisingizio cha kipuuzi. Alimwambia alikutana na mtu aliyemfanya agundue kuwa ndani yake kulikuwa na sehemu aliyokuwa ameifunga kwa muda mrefu.
Irene alisikiliza bila kumkatisha. Mwisho alisema, “Nilijua ulikuwa mbali. Nilidhani kazi ndiyo inakuchukua. Sikujua moyo wako ulikuwa unatafuta mtu mwingine.”
Jaden alishindwa kusema chochote.
Irene alifuta machozi. “Usinirudie kwa huruma. Hilo ndilo ombi langu la mwisho.”
Simu ilikatika.
Jaden alikaa kitandani kwa muda mrefu. Kumpata Maya hakukuja kama sherehe. Kulikuja na gharama. Kulikuja na nyuso za watu walioumia bila kosa kubwa. Na hilo ndilo lilimfanya aelewe kuwa mapenzi ya kweli si ruhusa ya kuwaumiza wengine kwa urahisi.
Makumbusho
Siku iliyofuata, Maya na Jaden waliamua kwenda sehemu tulivu kuzungumza. Waliishia kwenye maktaba ndogo ya kihistoria iliyokuwa na vitabu vya zamani, picha na kumbukumbu za safari za reli duniani. Haikuwa sehemu kubwa, lakini ilikuwa na ukimya uliowafanya wajisikie kama wameingia ndani ya wakati mwingine.
Maya alikuwa akipitia kitabu cha zamani cha historia ya treni za Marekani wakati ukurasa mmoja ulipomfanya asimame.
Kulikuwa na picha ya treni ya mvuke iliyopata ajali mwaka 1800 karibu na Ohio. Maandishi yalikuwa mafupi. Ajali ya mvua. Breki kushindwa. Abiria kadhaa kufariki. Miongoni mwa majina yaliyohifadhiwa kulikuwa na mawili.
Jonas Whitfield.
Margaret Whitmore.
Maya alishika kitabu kwa nguvu. Jaden alisogea karibu yake. Alisoma majina hayo, na uso wake ukabadilika.
Hakuna aliyesema kitu kwa muda mrefu.
Kisha Maya aligusa jina la Margaret kwa kidole. “Whitmore.”
Jaden akasema kwa sauti ya chini, “Jonas.”
Maya alimtazama. “Unadhani sisi ni wao?”
Jaden alikaa kimya. Nje, upepo ulipita taratibu kwenye madirisha.
“Sijui,” alisema hatimaye. “Lakini tangu nilipokushika mkono kwenye treni, nimekuwa nahisi kama nimechelewa kukupata.”
Maya machozi yakamjaa. “Na mimi nimekuwa nahisi kama nimekuwa nikikusubiri bila kujua.”
Walikaa pale, katikati ya majina mawili yaliyokufa zaidi ya karne mbili zilizopita na mapigo ya mioyo miwili iliyokuwa hai mwaka 2025.
Uamuzi
Hawakukimbilia kusema wanapendana. Hawakukimbilia kujitangazia dunia. Walijua tayari kulikuwa na maumivu nyuma yao. Kelvin. Irene. Familia. Maisha yaliyopangwa. Ahadi zilizovunjika.
Jaden alimwambia Maya kuwa hawapaswi kujenga upendo wao juu ya majeraha ya wengine bila kuwapa ukweli. Maya alikubali. Kila mmoja alihitaji kufunga mlango wa zamani kwa heshima kabla ya kufungua mpya kwa moyo wote.
Siku zilizofuata hazikuwa rahisi. Kelvin aliumia. Irene aliumia. Watu waliuliza. Wengine walihukumu. Wengine walisema ni wazimu kuacha mahusiano ya miaka kwa mtu uliyekutana naye kwenye treni. Wengine walisema mapenzi ya ghafla huwa hayadumu.
Maya hakujibu sana. Jaden pia hakutafuta watu wa kumuelewa. Kuna uamuzi ambao ukielezea sana, unapoteza maana yake.
Wiki tatu baadaye, Maya alirudi Dar es Salaam. Jaden naye akarudi. Hawakuanza mahusiano yao kwa shamrashamra. Walianza kwa tahadhari, ukweli na muda. Walitembea polepole, kana kwamba roho zao zilikuwa na haraka lakini maisha yao ya sasa yalihitaji busara.
Kila walipopita karibu na reli, Maya bado alihisi kitu ndani yake. Lakini hofu haikuwa ileile. Haikuwa tena mnyororo. Ilikuwa kumbukumbu iliyopata mkono wa kuishika.
Safari ya Pili
Miezi sita baadaye, Maya na Jaden walipanda tena SGR kutoka Dar es Salaam kwenda Dodoma. Safari hii Maya hakusimama nje akitetemeka. Alisimama mbele ya mlango, akavuta pumzi ndefu, kisha akamwangalia Jaden.
Jaden: “Unaogopa?”
Maya: “Ndiyo.”
Jaden: “Unataka kurudi?”
Maya: “Hapana.”
Jaden alimpa mkono. Maya aliushika. Waliingia ndani pamoja. Walipokaa, waligundua hawakuwa siti ileile ya mara ya kwanza. Walicheka kwa utulivu. Safari hii, hawakuhitaji dunia iwathibitishie kitu.
Treni ilipoanza kusogea, Maya alitazama dirishani. Kwa sekunde moja, alihisi harufu ile ya makaa ya mawe. Lakini haikumtisha. Ilikuja kama salamu ya mbali, kisha ikapotea.
Jaden alimwangalia. “Uko sawa?”
Maya aliegemeza kichwa begani mwake.
“Niko sawa.”
Nje, jiji lilianza kurudi nyuma. Ndani, mikono yao ilishikana kimya kimya.
Mahali fulani ndani ya Maya, sauti ya mwanamke mwingine ilitulia. Mahali fulani ndani ya Jaden, jina Jonas halikuuma tena. Haikuwa lazima waelewe kila kitu. Haikuwa lazima wathibitishe kila fumbo. Wakati mwingine moyo hupata jibu ambalo akili haiwezi kuliandika vizuri.
Mwisho
Kuna safari huanza kwenye kituo cha treni, lakini ukweli wake huanzia mbali zaidi ya tiketi, muda na ratiba.
Maya na Jaden hawakujua kwa hakika kama walikuwa Jonas na Margaret waliorejea tena, au kama maisha yaliwapa ndoto zinazofanana ili kuwafundisha maana ya upendo. Lakini walijua kitu kimoja: walipokutana, sehemu iliyokuwa imepotea ndani yao ilitambua njia ya kurudi nyumbani.
Treni ilikimbia kuelekea mbele. Reli mbili zilitembea sambamba, zikikaribiana lakini hazikutani kwa macho ya kawaida. Lakini mbali sana kwenye upeo wa macho, zilionekana kama zinaungana.
Maya alifumba macho.
Jaden alishika mkono wake kwa nguvu zaidi.
Na safari ikaendelea.