TULIKUTANA TENA-SURA YA 2
Mapenzi Kwenye Mawimbi ya Dhiki
TULIKUTANA TENA: Mapenzi Yaliyoshinda Karne
Kesho yake mchana, Margaret alifika karibu na duka la vitabu akiwa amevaa gauni la rangi ya kahawia iliyopauka, kofia ndogo ya kitambaa kichwani na mkoba wake uleule wa ngozi mkononi. Aliwahi kufika kabla ya muda waliokubaliana, lakini hakutaka mtu yeyote ajue alikuwa amewahi. Alisimama karibu na dirisha la duka, akijifanya anaangalia vitabu vilivyopangwa ndani, wakati ukweli ni kwamba macho yake yalikuwa yanaangalia kila kijana aliyekuwa akipita barabarani.
Ohio ilikuwa na baridi nyepesi siku hiyo. Magari ya farasi yalipita taratibu, magurudumu yakikwaruza udongo uliokuwa na unyevunyevu. Watu waliendelea na maisha yao bila kujua kuwa karibu na duka hilo la vitabu, moyo wa binti mmoja ulikuwa umeanza kuandika hadithi ambayo hata yeye mwenyewe hakujua mwisho wake.
Jonas alifika dakika chache baadaye. Hakuwa amevaa mavazi ya kifahari. Koti lake lilelile la kahawia lilikuwa limefungwa mpaka shingoni, nywele zake zikiwa zimevurugwa kidogo na upepo. Alipomwona Margaret, alisimama mbali kwa sekunde chache kana kwamba hakutaka kuharibu uzuri wa ile picha.
Margaret alijifanya hajamwona, lakini tabasamu dogo lilimtoroka.
Jonas: “Nilifikiri hutakuja.”
Margaret: “Nilikuja kuhakikisha tu kama una tabia ya kuchelewa.”
Jonas: “Na matokeo yakoje?”
Margaret: “Bado nayachunguza.”
Jonas alicheka. Kicheko chake hakikuwa kikubwa, lakini kilikuwa na joto fulani lililomfanya Margaret ajisikie salama kuliko alivyotarajia. Walianza kutembea taratibu kando ya barabara. Mwanzoni walizungumza mambo mepesi: hali ya hewa, kituo cha treni, duka la vitabu, na yule kibaka aliyemfanya wakutane.
Baadaye mazungumzo yao yakawa marefu zaidi. Jonas alimweleza kuwa aliishi na mama yake, mwanamke mgonjwa aliyekuwa akipambana na kikohozi cha muda mrefu. Alifanya kazi za useremala na wakati mwingine kusaidia kwenye ghala la mizigo karibu na reli. Hakusema kwa kujihurumia. Alisema kama mtu aliyekubali maisha yake lakini hakuwa amekubali yashinde ndoto zake.
Margaret alimsikiliza kwa makini. Aligundua haraka kuwa Jonas hakuwa kijana wa maneno mengi ya kujipamba. Alikuwa na utulivu wa mtu aliyekuwa ameonja shida kabla ya umri wake kufika mbali. Alipocheka, alikuwa kijana. Alipotulia, alionekana kama mtu mzima aliyebeba mizigo ya familia nzima mabegani.
Nyumba ya Margaret
Margaret alitoka kwenye familia yenye uwezo kuliko ya Jonas. Baba yake, Bwana Whitmore, alikuwa mfanyabiashara mwenye kuheshimika mjini. Alivaa makoti mazito, alizungumza kidogo, na kila alipotaja jina la mtu, ilikuwa kana kwamba analipima kwenye mizani ya fedha na hadhi.
Mama yake Margaret alikuwa mpole zaidi, lakini upole wake ulikuwa umefungwa ndani ya hofu ya kumkosea mumewe. Nyumbani kwao kulikuwa na meza kubwa ya chakula, pazia zito, saa ya ukutani iliyopiga kila baada ya saa moja, na ukimya ambao haukuruhusu mtu kuota kwa sauti kubwa.
Jioni ile Margaret aliporudi, baba yake alikuwa amekaa sebuleni akisoma gazeti. Hakutazama juu mara moja.
Bwana Whitmore: “Ulichelewa.”
Margaret: “Nilipitia duka la vitabu.”
Bwana Whitmore: “Peke yako?”
Margaret: “Ndiyo.”
Uongo huo mdogo ulimchoma. Hakuwahi kuwa mwongo mzuri. Baba yake aliinua macho na kumtazama kwa muda mfupi, kisha akarudi kwenye gazeti lake. Margaret alipanda chumbani kwake akiwa na moyo unaopiga haraka.
Usiku huo hakulala mapema. Alikaa dirishani akitazama barabara iliyokuwa kimya. Mawazo yake yalirudi kwa Jonas. Alikumbuka jinsi alivyomrudishia mkoba wake, jinsi alivyotania, jinsi alivyosema alikuwa anaishi karibu. Alijiuliza kama ilikuwa busara kuendelea kukutana naye.
Lakini mara nyingi moyo hauulizi busara kwanza. Huuliza ikiwa mtu huyo akikosekana, kuna kitu ndani yako kitapungua.
Barua ya Kwanza
Siku mbili baadaye, Margaret alipokea barua ndogo iliyowekwa ndani ya kitabu alichokuwa amenunua dukani. Hakujua ilifikaje pale mpaka alipofungua ukurasa wa katikati na kuona karatasi iliyokunjwa vizuri.
Margaret,
Nilikusubiri karibu na reli leo. Hukupita. Nilijisemea labda umeamua kuwa mtu mwenye busara zaidi yangu. Kama ni hivyo, nakusifu. Lakini kama hukupita kwa sababu uliogopa, basi nakwambia mimi pia niliogopa siku ile ndani ya treni. Tofauti ni kwamba nilikimbia kuelekea hofu yangu, na huko ndiko nilikokukuta.
Jonas.
Margaret aliisoma barua hiyo mara tatu. Kila mara, moyo wake ulizidi kuchanganyikiwa. Alipaswa kuichoma. Alipaswa kuisahau. Alipaswa kukumbuka kuwa binti wa Bwana Whitmore hakupaswa kuandikiana barua za siri na kijana wa useremala.
Badala yake, aliificha chini ya mto wake.
Na usiku huo, kwa mara ya kwanza, aliandika barua ya kumjibu.
Jonas,
Sikupita karibu na reli kwa sababu nyumbani kwetu watu huuliza maswali mengi kuliko majibu niliyonayo. Lakini nimeisoma barua yako. Kama kweli ulikuwa unaogopa siku ile, basi unajua kuficha hofu vizuri. Mimi bado sijajifunza.
Margaret.
Reli Ikawa Siri Yao
Kuanzia siku hiyo, reli ikawa sehemu yao ya siri. Walikutana mara chache jioni, wakati jua likianza kuzama na moshi wa treni ukianza kuchanganyika na rangi ya dhahabu ya anga. Walisimama mbali na kituo kikuu, karibu na daraja dogo la mbao lililopita juu ya mfereji.
Hapo ndipo Jonas alimweleza kuhusu ndoto zake. Alitaka kuwa na karakana yake ya useremala. Si karakana ya kutengeneza viti tu, bali sehemu ya kutengeneza milango, masanduku, madawati, na vitu ambavyo watu wangetumia kwa miaka mingi.
Margaret alimwambia kuwa alipenda kuandika. Hakuwahi kumwambia mtu mwingine jambo hilo. Alikuwa akiandika vipande vya hadithi kwenye karatasi ndogo na kuvificha kwenye sanduku lake. Baba yake aliamini mwanamke mwenye heshima alipaswa kujifunza kuendesha nyumba, si kuandika ndoto kwenye karatasi.
Jonas hakumcheka.
Jonas: “Ukiandika hadithi, watu watakukumbuka hata baada ya sauti yako kunyamaza.”
Margaret: “Na wewe ukitengeneza milango?”
Jonas: “Watu wataingia kwenye vyumba vyao bila kujua nimewasaidia kuvuka.”
Margaret: “Basi wewe unatengeneza njia.”
Jonas: “Na wewe unatengeneza kumbukumbu.”
Maneno hayo yalikaa ndani ya Margaret. Kwa mara ya kwanza, mtu alimfanya aone kuwa ndoto yake haikuwa ujinga. Haikuwa utoto. Haikuwa kosa. Ilikuwa sehemu yake.
Kivuli cha Tabaka
Habari za Margaret kuonekana mara kadhaa karibu na reli zilianza kuzunguka. Miji midogo ina tabia moja mbaya: watu wanaweza kukosa mkate, lakini hawakosi habari ya maisha ya wengine.
Siku moja jioni, baba yake alimuita sebuleni. Uso wake ulikuwa mkavu kuliko kawaida. Mama yake alikuwa amekaa pembeni, mikono yake ikiwa imekunjwa kwenye paja.
Bwana Whitmore: “Nimesikia unatembea na kijana fulani wa karibu na ghala la mizigo.”
Margaret: “Anaitwa Jonas.”
Bwana Whitmore: “Sijakuuliza jina lake.”
Margaret: “Lakini yeye ni mtu, Baba. Ana jina.”
Hapo ndipo hewa ya chumba ilibadilika. Bwana Whitmore aliweka gazeti lake mezani, akasimama taratibu. Hakuwa mtu wa kupaza sauti mara kwa mara, lakini ukimya wake ulikuwa mkali zaidi ya kelele.
Alimwambia Margaret kuwa familia yao haikujengwa ili yeye aje kuichanganya na mtu asiye na kitu. Alimwambia mapenzi ya ujana hupita, lakini aibu ya kuchagua vibaya hubaki. Alimwambia Jonas angeweza kuwa kijana mzuri, lakini uzuri haukulisha nyumba wala haukuhifadhi hadhi ya ukoo.
Margaret alimsikiliza huku macho yake yakijaa machozi. Si kwa sababu aliamini baba yake alikuwa sahihi, bali kwa sababu alijua kuanzia siku hiyo mapenzi yake hayangekuwa tena kitu cha siri kati ya watu wawili. Sasa yangekuwa vita kati ya moyo wake na nyumba aliyozaliwa.
Mama wa Jonas
Upande wa pili wa mji, Jonas naye alikuwa na vita yake. Mama yake, Bi. Eleanor, alikuwa amelala kwenye kitanda cha mbao, akikohoa kwa uchovu. Nyumba yao ilikuwa ndogo, lakini safi. Kila kitu kilikuwa kimepangwa kwa upendo wa watu maskini wanaojua kuwa usafi wakati mwingine ndiyo heshima ya mwisho inayoweza kubaki.
Jonas aliporudi usiku mmoja, mama yake alimwangalia na kutabasamu.
Bi. Eleanor: “Unachelewa siku hizi.”
Jonas: “Kazi zimeongezeka.”
Bi. Eleanor: “Kazi yenye macho ya msichana?”
Jonas alishindwa kujizuia. Alitabasamu.
Mama yake alicheka kidogo, kisha kikohozi kikamkatiza. Jonas alimsogelea haraka, akampa maji. Alimshika mkono mpaka kikohozi kilipotulia.
“Ni binti mzuri?” mama yake aliuliza kwa sauti dhaifu.
“Ndiyo.”
“Anakufanya uwe mtu bora au anakufanya usahau wewe ni nani?”
Jonas alitulia. Swali hilo lilikuwa zito.
“Ananifanya nihisi ninaweza kuwa zaidi ya nilivyo sasa.”
Bi. Eleanor alimtazama kwa upole. “Basi kuwa mwangalifu. Watu wanaotufanya tuote ndoto kubwa wanaweza pia kutuumiza kwa ukubwa huo huo.”
Jonas hakujibu. Alikaa karibu na kitanda cha mama yake mpaka aliposinzia. Lakini usiku huo, alijua alikuwa tayari kuumia ikiwa maumivu hayo yangekuwa bei ya kumpenda Margaret.
Barua Zilizofichwa
Wiki zilianza kupita. Margaret na Jonas hawakuweza kukutana mara nyingi kama mwanzo, lakini barua zao ziliendelea kusafiri kupitia duka la vitabu. Mmiliki wa duka hilo, mzee mmoja aliyeitwa Samuel, alijifanya haoni kitu, lakini alikuwa akitabasamu kila Margaret aliponunua kitabu kisicho na sababu ya kununuliwa.
Barua zilianza kuwa ndefu. Zilianza kwa salamu, zikaingia kwenye ndoto, zikagusa hofu, na baadaye zikaanza kusema maneno ambayo midomo yao haikuwa na ujasiri wa kusema mbele ya dunia.
Margaret,
Leo nilitengeneza mlango wa nyumba ya mchungaji. Nilipokuwa nikiuweka, nilifikiri kuhusu wewe. Mlango ni kitu cha ajabu. Unaweza kumfungia mtu nje au kumkaribisha ndani. Sijui kama familia yako itaniruhusu niingie kwenye dunia yako, lakini moyo wangu tayari umeshakugongea mlango.
Jonas.
Jonas,
Niliisoma barua yako usiku, wakati nyumba yote imelala. Niliogopa hata karatasi isisikike. Baba yangu anasema maisha ni kuchagua kwa busara. Lakini kama busara ni kuishi bila kitu kinachoufanya moyo upige, basi sijui kama nataka kuwa mwenye busara sana.
Margaret.
Kila barua iliwafanya wawe karibu zaidi. Kila ukaribu uliwafanya waogope zaidi. Walijua kuwa hawakuwa tu wanataniana tena. Walikuwa wanaingia kwenye sehemu ya maisha ambayo ikivunjika, haitavunjika kimya kimya.
Usiku wa Daraja la Reli
Mwezi mmoja baada ya kukutana kwao ndani ya treni, Jonas alimtumia Margaret barua fupi kuliko zote.
Kesho usiku. Daraja la reli. Kuna kitu nataka kukuambia ambacho siwezi kukiandika.
Jonas.
Margaret aliisoma barua hiyo na moyo wake ukagonga kwa nguvu. Alijua hatari yake. Baba yake alikuwa ameanza kumchunguza zaidi. Mama yake alikuwa akimuangalia kwa macho ya huruma, kana kwamba alijua binti yake alikuwa amesimama kwenye ukingo wa uamuzi mkubwa.
Usiku ulipofika, Margaret alisubiri nyumba nzima ilale. Saa ya ukutani ilipiga mara kumi. Kisha kumi na moja. Alivaa koti jepesi, akachukua barua za Jonas na kuzificha ndani ya kifua cha gauni lake. Alifungua mlango kwa taratibu, akatoka.
Mji ulikuwa kimya. Barabara zilikuwa na ukungu mwepesi. Kwa mbali, sauti ya treni ilisikika ikitokea upande wa mashariki. Moyo wa Margaret ulipiga kwa nguvu. Hakujua kama alikuwa anakimbilia mapenzi au anakimbilia hatima.
Jonas alikuwa tayari kwenye daraja. Alipomwona, alisogea hatua moja mbele. Mwangaza wa mwezi uliangukia usoni mwake, ukionyesha macho yaliyojaa maneno mengi kuliko mdomo wake ulivyoweza kubeba.
Margaret: “Umesema kuna kitu huwezi kuandika.”
Jonas: “Ndiyo.”
Margaret: “Ni kitu cha kutisha?”
Jonas: “Kwangu, ndiyo. Kwa sababu nikisema, siwezi kukirudisha.”
Margaret alisimama karibu naye. Chini yao, reli ilinyooka gizani kama mstari unaoelekea mahali pasipojulikana. Treni ya mbali ilipiga kingora. Margaret alitetemeka kidogo.
Jonas aliona.
“Unaogopa treni?” aliuliza.
“Hapana,” Margaret alisema, lakini sauti yake haikuwa na uhakika. “Ninapenda treni. Lakini kila inapotokea gizani, moyo wangu hujisikia kama kuna kitu kitachukuliwa.”
Jonas alimshika mkono. “Basi leo sitairuhusu ichukue chochote.”
Margaret alimtazama.
Jonas alivuta pumzi ndefu.
“Nakupenda, Margaret.”
Maneno hayo hayakupiga kelele. Hayakutoka kwa haraka. Yalitoka kama kiapo kilichokuwa kimekaa ndani yake kwa muda mrefu.
Margaret alifumba macho. Machozi yakateremka taratibu.
“Nimejaribu kutokupenda,” alisema kwa sauti ya chini. “Nimejaribu kuwa binti mzuri. Nimejaribu kusikiliza akili. Lakini kila nikijaribu kukusahau, dunia inanirudisha kwenye reli.”
Jonas alimsogelea zaidi.
“Basi usinikimbie.”
Margaret alifungua macho. “Na wewe usiniachie.”
Kwa mara ya kwanza, Jonas alimkumbatia. Hakukuwa na shahidi isipokuwa mwezi, reli, upepo wa baridi na treni iliyokuwa ikikaribia kwa mbali.
Lakini hawakuwa peke yao.
Hatua nzito zilisikika nyuma yao.
Margaret aligeuka ghafla.
Baba yake alikuwa amesimama upande wa mwisho wa daraja, uso wake ukiwa mgumu, mkono wake ukiwa umeshika fimbo nyeusi.
Mama yake alikuwa nyuma yake, akionekana kana kwamba angependa kuzuia jambo ambalo tayari lilikuwa limetokea.
Bwana Whitmore alimtazama Jonas, kisha Margaret.
Bwana Whitmore: “Rudi nyumbani.”
Margaret: “Baba...”
Bwana Whitmore: “Sijasema ujadili. Nimesema rudi nyumbani.”
Jonas alisimama mbele kidogo, lakini Margaret alimshika mkono kumzuia.
Bwana Whitmore alimsogelea Jonas, macho yake yakiwa yamejaa dharau na hasira.
Bwana Whitmore: “Kijana, sikiliza vizuri. Umecheza na kitu ambacho hakikuhusu.”
Jonas: “Margaret si kitu.”
Bwana Whitmore: “Kwangu ni binti. Kwako ni ndoto isiyokuhusu.”
Jonas: “Kama kumpenda ni kosa, basi kosa hilo ni langu. Usimwadhibu yeye.”
Kwa sekunde chache, kulikuwa na ukimya mzito. Treni ilipiga kingora karibu zaidi. Daraja likatetemeka kidogo chini ya miguu yao.
Bwana Whitmore alimshika Margaret mkono kwa nguvu, akamvuta kuelekea kwake. Margaret aligeuka kumtazama Jonas. Macho yake yalikuwa na hofu, maumivu na ahadi ambayo haikusemwa kwa maneno.
Jonas alitaka kumsogelea, lakini mama yake Margaret alitikisa kichwa kwa huzuni, kana kwamba anamwomba asifanye jambo litakaloharibu kila kitu usiku huo.
Margaret alivutwa mbali. Barua za Jonas zilidondoka kutoka ndani ya gauni lake na kusambaa kwenye mbao za daraja.
Treni ilipita kwa kishindo, moshi wake mweusi ukameza daraja lote.
Jonas alibaki peke yake, akikusanya barua moja baada ya nyingine, mikono yake ikitetemeka.
Na moshi ulipotoweka, Margaret hakuwepo tena.